15. júní 2015
Höfðabrekku 14, Húsavík
V. er Védís Bjarnadóttir
G. er Guðmundur Friðbjarnarson
G: Nú erum við komin í gang og fyrsta spurning er bara hver eru fyrstu kynni þín af Íþróttafélaginu Völsungi?
V: Já, já, á ég ekki bara að byrja aðeins á því svona þegar ég kom hingað fyrst?
G: Já, jú, jú, alveg.
V: Það svona held ég að sé svona léttara. Þá bara heldur það áfram.
G: Já, já, gerðu það bara.
V: Prófum það. Ég ætla að segja þér frá því sko. Ég hérna, við náttúrulega hjónin, við förum í íþróttakennaraskólann. Hann fyrst og ég svo og við kynntumst náttúrulega þá á Laugarvatni, síðan líða nokkuð mörg ár og ég fer í skóla til Englands og hann kemur hingað og fer að vera hér eitthvað og svona hitt og þetta og við vitum ekkert hvort um annað. Síðan skeður það að ég kenni á Laugarvatni í tvö ár og þá hringir Þorsteinn Einarsson sem var íþróttafulltrúi þá og afskaplega mikill íþróttafrömuður og mikill foringi fyrir okkur íþróttakennara, alveg sérstak en því miður er hann dáinn blessaður. Hann hringir til mín og spyr mig að því „heyrðu Védís mín, ég þarf eiginlega endilega að biðja þig um að fara norður í Þingeyjarsýslu og kenna sund. Það vantar svo kennari þar inn í Hveravelli“. Sundlaugin okkar er ekki komin þarna á Laugarvatni, nú tala ég okkar, á Húsavík sko. Svoleiðis að krakkarnir fóru þangað svolítið og svo bara fram í Lauga alltaf og hérna, já, „geturu komið?“ Já, já, ég get það. Það er bara gaman að fara í Þingeyjarsýslu, maður þekkir nokkra þar og svona hitt og þetta. Jæja, svo kem ég hérna og það er þá sjómannadagurinn og ég er að þvælast eitthvað þarna á planinu fyrir framan Samkomuhúsið og frétti náttúrulega af ballinu um kvöldið og ég verð bara að þvælast hér þar til í kvöld, þá fer ég á ballið og svona, kannski kynnist ég einhverjum hérna. Svo skeður það náttúrulega að ég fer á ballið og, og þá hitti ég, sjáumst við Vilhjálmur. Ég segi alltaf þetta eru bara örlögin sko. Bara tilviljun, hann kemur þarna og ég sit náttúrulega, við sátum alltaf allar konurnar á bekkjum meðfram sko veggjunum í gamla daga, ægilega flott og síðan komu herrarnir og buðu upp og svona, þú hefur aldrei séð þetta. Þú ert náttúrulega svo ungur. Svona var þetta, þið stóðuð karlarnir við dyrnar allir í hrúgu, og við sátum. Jæja, ég skal nú passa mig að vera ekki of langorð og vera eitthvað…
G: Það er allt í lagi, bara sem mest.
V: … að röfla. Jæja, það var ekkert með það. Hann kemur og býður mér þarna upp og heilsumst og vissum ekkert hvort um annað, ekki sést í mörg ár eða nokkur ár allavega og þarna voru bara örlögin komin. Svoleiðis að ég vann svo þarna í hálfan mánuð að kenna sund fram í Hveravöllum og þá skeði það náttúrulega oft að, Vilhjálmur átti mótorhjól á þeim árum og kom oft fram í sundlaug náttúrulega og kom á mótorhjólinu að heimsækja okkur og svona, stelpurnar voða spenntar fyrir Villa. „Villi er að koma“. Jæja, svo var það ekki, svo var það bara gaman og allt í lagi með það, síðan endaði þetta og ég fór heim til mín og síðan fór ég til Englands, var þar í eitt ár, var búin að panta þar skóla í Englandi í íþróttafræðum. Svoleiðis að við sjáumst þar ekki í langan tíma, og síðan bara kemur þetta hvað af öðru og endar með því að ég kem hérna með Vilhjálmi og þekki engan, bara eins og illa gerður hlutur. Að vísu ég þekkti eina fjölskyldu, þannig að það er ekki alveg satt hjá mér og svo hafði bara lífið sinn gang og hér vorum við og búin að gifta okkur fyrir sunnan og svo byrjar hann að byggja húsið handa okkur og bara allt gengur eftir eðlilega og hann fer náttúrulega strax í íþróttirnar hér eins og þú þekkir nú vel, búinn að vera alla sína ævi hér á þessum slóðum útum allt á mótorhjólinu og hinu og þessu og öllu. Þegar hann var orðinn íþróttakennari og ég var auðvitað bara eins og hver önnur húsmóðir í þá daga heima hjá mér og hugsaði um mín börn og eldaði mat handa bóndanum allt eftir þessu og við vorum ekki svona mikið hlaupandi úti eins og allar konur eru í dag, auðvitað, það er bara sjálfsagt, alveg eins og karlarnir. Þeir mega ekki einir vera hlaupa úti alltaf.
G: Nei, nei, það gengur ekki.
V: Nei, nei, jæja, svo hérna er það eitthvað svona um, ég held það sé ekki fyrr en um, ég bara man það ekki, held það sé ekki fyrr en um 1970, kannski eitthvað aðeins fyrr. Ég er ekki alveg viss á því. Þá auglýsi ég 50 ára og eldri leikfimi. Þá fer ég að hugsa um þetta, tala um þetta við Villa að þetta sé nú ekki hægt. Að ég sé bara hérna fullur kraftur og geri ekki neitt. Læt ekki neitt gott af mér leiða og ekki hægt. Ég verð að breyta þessu og segi svona við hann „hvernig bara ætli það sé ég auglýsti leikfimi fyrir eldri konur eða eldri heldur en skólakrakkana.“ Ég var farinn að kenna náttúrulega þá við skólann, sko íþróttir og ég hleyp náttúrulega í allt og hérna, og þá, honum líst náttúrulega auðvitað vel á það og finnst ég verða fara gera eitthvað. Að vísu var þetta ekki alveg rétt, hann gaf mér hest þegar ég var búin að vera hérna í sex eða sjö ár. Þá kom hann hér á nýársdagsmorgun með tvo hesta og ég átti að velja annan hestinn. Ég gerði það og það var hryssa og svo snerist lífið svolítið mikið um hestana svo ég var ekki bara hérna í íbúðinni minni. Skiluru? Það var mikill og góður tími og þar hefði ég alveg heila sögu að segja frá, er með fullan kladda af krökkum, alveg, sem voru á reiðnámskeiði hjá mér til fleiri ára en það er ekki til umræðu núna en svo, já, svo byrja ég þarna og auglýsi leikfimina og það koma held ég um tíu manns fyrst, fyrsta skiptið. Ég á mynd af því, það væri gaman að hafa hana einhvern tímann einhvers staðar.
G: Já við ættum kannski að fá hana. Við skoðum það eða sögunefndin.
V: Það var einn karlmaður.
G: Þetta var fyrir 50 ára og eldri?
V: 50 ára og eldri, ég auglýsti það þannig. Þá segjum bara að það sé um 1970, ég held það hafi verið það. Þessi tíu ár þarna, þá var ég byrjuð að kenna og svo hef ég verið svona í hinu og þessu en þetta aðalmál mitt sem hefur verið kvennaleikfimin algjörlega algjört yndi alla tíð og hefur skapað mikið fyrir mig hér og tala ekki um núna þegar ég er orðin svona gömul og er að fara í sund og sturtu og eitthvað svona, alltaf fullt af stelpum í kringum mig sem ég var að kenna. Núna eru þær orðnar mömmur og ömmur og allt mögulegt sko, sem voru í leikfimi hjá mér. Þetta er agalega skemmtilegt. Jamm, jæja, bíddu nú við. Er ég ekki bara búin með þetta? Hvað ert þú með af spurningum? Komdu með einhverja spurningu fyrir mig og þá skal ég reyna kannski að segja eitthvað meira.
G: Hvað varstu með kvennaleikfimina lengi?
V: Ég var með hana, við skulum segja við höfum byrjað 1970. Ég var einmitt að hringja í hann Reyni Jónasson sem áttu skóbúðina hérna, hann er hættur núna og dætur hans, dóttir hans sér um það allt saman og börnin hennar. Svoleiðis ég hringdi í hann í morgun og hann var náttúrulega alveg hissa af því að við höfðum ekki talað saman svo lengi, svo langt síðan hann hætti í leikfimi hjá mér. Ég sagði bara „nú ætla ég að fá að fræðast hjá þér og þú verður að bjarga mér, sko þú varst fyrstur í leikfimi hjá mér, þegar ég byrjaði með hana og nú man ég ekkert hvenær það var.“ Ég hef ekki skrifað það í kladdana hérna hjá mér, það er alls staðar skrifað 10. október, 18. október, það er aldrei neitt ár. Svoleiðis hugulsemin hefur ekki verið mikil þá þó ég hafi verið að hugsa til efri áranna þegar ég fer nú að segja frá og eitthvað svona, þá hef ég bara ekkert nógu nákvæmt sem ég gæti sagt rétt frá. „Núna verður þú að bjarga mér. Hvenær byrjuðum við í leikfiminni? Sagði ég við hann. Hann hló náttúrulega alveg eins og allir gera náttúrulega við svona asnalegar spurningar og hann sagði; „ja hérna, hvað á ég að segja. Ég er ábyggilega ekki með þetta neinstaðar skrifað en ég gæti samt svona ef ég fer að reikna útfrá aldrinum á sjálfum mér, að þá hef ég verið svona, ég hef verið orðinn fimmtugur“ sagði hann. „Þá getum við reiknað það, ég er fæddur ´28, getum reiknað út frá ´28. Svo við vorum komin að þeirri niðurstöðu að ég hafi byrjað svona um 1970. Kannski aðeins fyrr en þetta er ekki nákvæmt. Ef einhver fer að fetta fingri fram í þetta þá vil ég segja það strax að þetta er ekki nákvæmt, ég skrifaði það ekki niður en þetta er alveg örugglega um þetta leyti og ég var svo alveg í þessu þar til 2000 og eitthvað. Ég náttúrulega skrifaði það ekki niður en þannig að ég hef verið svona 30-40 ár í þessu. Alveg gasalega langur tími.
G: Já það hafa margir farið í gegn hjá þér.
V: Já það væri nú gaman að sýna ykkur kladdana mína þar sem ég skrifaði öll nöfn og allt svoleiðis niður, allt svoleiðis sko og ég hugsa það urðu margir hissa þegar þeir sáu reiðskóla kladdann minn. Það var svona þessi græni hérna gamli, þessi hérna. Þar er yfirlit, allar þessar síður eru fullar. Það hafa verið mörg hundruð krakkar hjá mér á reiðnámskeiðum hjá mér. Ég var í nokkur ár með þetta fyrir Grana okkar, það er Völsungur og Grani. Já, já, en heyrðu. Á ég ekki að þegja svolítið núna.
G: Nei, nei þú átt að tala eins mikið og þú vilt. Alveg gjörsamlega.
V: Já en þú varst að spurja mig hvenær ég hafi kynnst Völsungi eða eitthvað hvernig ég hefði…
G: Já, hlutverk þín fyrir Völsung. Það er kvennaleikfimin og svo…
V: Já það er kvennaleikfimin og svo hef ég verið í sundþjálfun, ég hef svo sem verið í ýmsu. Var með þjóðdansa og dansa og allt það þannig að ég ætla ekkert að vera að nefna það, ég ætla ekki að gera neitt meira úr mér en ég er, það vita það allir sem þekkja mig hvað ég hef verið að dúlla mér við en það er alltaf Völsungur númer eitt hjá mér. Ég er afskaplega mikill Völsungur þó að ég sé sko frá Laugarvatni og þar var HSK mitt félag og ég náttúrulega fór úr því og, eða ég held ég sé allavega í Völsungi, ég man ekki hvort ég hafi skrifað mig einhvern tímann inn í hann eða hvernig það er. Ég man ekkert hvernig það er. Hvernig er með Völsunga? Eru þeir allir skráðir niður?
G: Ég veit það ekki. Það er innan sérgreinanna. Í fótboltanum ertu skráður.
V: Og svo líka var það þannig, ég held ég komi að því núna þegar ég er að tala um kvennaleikfimina að þeir voru, Beisi var náttúrulega algjört gull fyrir mér. Hann var alltaf svo góður við mig og gerði allt sem hann gat fyrir mig, líka kannski til þess að reyna að fá mig til að gera eitthvað. Hann var formaður svo mikið og allskonar og hérna… já… hann sko, þegar kom að því að ég fór að kenna hérna í salnum með leikfimina, þá fékk ég alltaf fyrst að velja. „Hvaða tíma viltu?“ Ég fékk að velja tímann milli sex og átta sem er auðvitað besti tíminn fyrir krakkana til þess að vera í handbolta eða fótbolta eða hvað sem þau eru. Þau urðu að gjöra svo vel að sitja á hakanum fyrir mér svo gæti verið með leikfimina mína, kvennaleikfimina. Hann var svo hrifinn af því að ég skyldi fara út í það, að allar konur í bænum voru orðnar í leikfimi og annað það, að um leið og ég geri þetta og við byrjum í leikfimisalnum af því að Völsungur var með tímana í salnum náttúrulega, borgaði ákveðið náttúrulega fyrir það allt saman að ég, þá náttúrulega verð ég að skrá allar konur sem koma til mín í Völsung. Já, þær urðu bara að gjöra svo vel að sætta sig við það. Ef þær ætluðu að vera hjá mér í leikfimi þá setti ég, þá yrðu þær að koma í Völsung því ég borgaði svo þátttökugjald af þeim líka sko, bæði félagsgjald og þátttökugjald. Þegar ég skilaði inn til hans formannsins, Móða.
G: Þormóður?
V: Þormóður já. Þá var félagsgjaldið þetta og þátttökugjaldið þetta og svo voru mín laun þetta. Það var svona rétt, hékk svona í kannski í þessu hérna tvennu. Því ég var ekki dýr kennari. Þurfti að borga náttúrulega þessi gjöld og gerði það með svo mikilli gleði. Mér þótti svo gaman að geta, þarna lagði ég til styrktarpening inn í Völsung sem náttúrulega var alltaf eins og öll félög, blankur.
G: Já og er enn?
V: Já, já, en á síðasta ári.
G: Síðasta ár var gott já.
V: Það er nú gleðilegt að heyra.
G: Það er alltaf moð að reka íþróttafélag.
V: Já en svona var þetta planað hjá okkur og þess vegna lofaði hann mér, var hann alltaf svo góður við mig og lofaði mér að velja, „hvaða tíma viltu fá?“ og svona, „klukkan hvað?“ Sex til átta og við fórum náttúrulega alltaf bæði í leikfimi og sturtu á eftir. Svoleiðis að þegar fór að þrengja hérna um þegar stóra höllin kom og allt mögulegt og þetta orðið svona mikið eins og þú veist og ekkert í líkingu við það þá. Ég vildi ekki vera þar sem ég gæti ekki boðið konunum upp á sturtu. Ef ég væri hérna í Hvammi sem þá var komið, ekki strax náttúrulega en svona þegar leið á, ég var nú 30-40 ár í þessu, að það er engin sturta þar. Þeir sem eru í leikfimi núna þarna og öllu, beint út bara. Engin sturta. Reyndar er nú engin sturta hef ég heyrt í skólanum.
G: Er það ekki?
V: Nei, ég held að krakkarnir séu bara í leikfimi núna, fari í tvo tíma í einu sko samliggjandi. Engin sturta á eftir, ég held það sé alveg satt. Allir bara út að leika sér eða eitthvert. En þetta var það sem við hjónin töldum undirstöðu fyrir að geta verið með íþróttir, það er bað á eftir. Svo það fylgdi alltaf hjá mér. Ertu búinn að slökkva?
G: Nei ég klikkaði á því.
V: Guð hvernig ætli þetta hljómi. Guð. Ég ætla bara reyna þegja.
G: Síminn eitthvað að trufla okkur.
V: Ha?
G: Bara síminn að trufla okkur.
V: Nú já.
G: Já.
V: Svoleiðis að það var það. Ég man ekkert hvað ég var að segja. Jú ég var að segja með Völsunginn, ég sem sagt skilaði þessum konum mínum öllum inn til Völsungs og bara þóttist góð með það, mjög ánægð með það.
G: Flott að virkja fleiri.
V: Já.
G: Þú ert að fá nýjan aldurshóp þannig lagað.
V: Já, já, alveg. Þær geta vel borgað.
G: Já einmitt.
V: Svo náttúrulega eiga þær börn í Völsungi og eru bara að styrkja það, það voru, þær voru allar mjög góðar við mig þannig. Ég sagði þeim yrði svona og ef þið vilduð ekki borga þessi gjöld sem mér var lagt fyrir að gera náttúrulega, eðlilega, að þá bara því miður myndi ég ekki geta tekið ykkur í leikfimina. Því þetta er bara undirstaðan í leikfiminni, svo við getum rekið áfram Völsung og allt er gott þar fyrir börnin okkar. Við hlægjum að þessu, töluðum náttúrulega svona saman, voðalega kátar og léttar kerlingarnar. Ekki lagast ég með aldrinum, held ég sé bara að versna.
G: Nei nei.
V: Ég er alveg hætt núna, öllu svona sko en núna er ég aftur á móti með alla í kafi í hestaíþróttinni. Bjarni Páll sonur okkar er með hestana í Saltvík og hans kona og svo er ég núna, ég var kokkur fyrstu árin og eitthvað svona að stússast en nú er ég orðin ekki alveg heilbrigð í fótunum þannig að ég get ekki alveg labbað voðalega hratt eða mikið þannig ég er alveg hætt öllu svona nema ég baka og það allt saman og finnst það bara voða gaman. Það liggur við að þeir elski mig karlarnir þegar ég kem með pönnukökurnar og þeir…
G: Skiljanlega.
V: Maður snýr öllu, sérstaklega þegar maður eldist.
G: Þú fylgist mjög vel með Völsungum hérna?
V: Og svo, jú ég er hrædd um það. Ég var nú ekkert löngu síðan í svolítilli prófun um það sko, það kom mjög vel út svo ég var ennþá glaðari á eftir.
G: Já það er flott. En getur þú sagt mér frá einhverjum eftirminnilegum iðkendum hérna sem þú manst eftir?
V: Hvað segir þú?
G: Eftirminnilegum iðkendum hérna?
V: Iðkendum? Guð minn.
G: Það er kannski að nógu að taka?
V: Ja sko það eru svo margar sem ég gæti talið upp. Þær eru bara hérna í kladdanum mínum og þær eru bara öll árin sumar. Það er alveg fljótlega frá því ég byrjaði. Ég bara, ég nenni nú ekki að telja það upp.
G: Nei nei.
V: En þær eru bara margar konurnar sem eru hérna náttúrulega á kafi líka slysavarnardeildinni og kvenfélaginu og þessu öllu sko. Þær eru bara svona félags…, hvað segiru? Félagspersónur, langar bara að vera með í öllu, svo vorum við með, bæði leikfimina og svo byrjaði ég með blak seinna og það varð náttúrulega, sló alveg í gegn. Þá höfðum við hálftíma leikfimi og hálftíma blak. Mjög oft svoleiðis.
G: Fyrir hvaða aldurshópa var það þá? Sama?
V: Það var, þá var það farið að verða yngra. Þetta var bara þegar ég var að fara af stað, allir krakkarnir voru í skólanum og stelpurnar þar og svona, að ég hafði bara þennan aldur, 50 ára og eldri.
G: Já.
V: Já. Það var það sem eiginlega bjargaði mér núna, aldurinn þeirra vegna, Reynir Jónasar sem ég var að tala við. Hann sagði sko; „ég held að ég hefði ekki farið þegar ég byrjaði í leikfiminni hjá þér ef þú hefðir ekki auglýst þetta 50 ára og eldri. Ég hefði ekki farið ef ég hefði verið 49 ára“ sagði hann. „Nei ég get alveg trúað því, því þú ert svo nákvæmur í öllu“. Ég ætla bara að nota þetta sem sönnunargagn, að ég hafi byrjað þarna um 1960, nei 1970, já.
G: Já. En hvernig, þú hefur nú örugglega góða upplifun af þessu. Áhrif íþróttafélagsins á samfélagið hérna á Húsavík.
V: Það er náttúrulega ekkert nema jákvætt. Bara alveg hreint gjörsamlega yndislegt og ég held til dæmis að hann Villi minn hann sko finnur það náttúrulega allra manna best hversu mikill Völsungur ég er þó ég hafi ekki verið svona mjög áberandi í hinu og þessu svona fram á við, kannski ég veit ekki, alls ekki nei nei, frekar hlédræg. Hann er náttúrulega alltaf í alls konar viðtölum því hann er inn í öllum málum þessi maður. Það er bara sannleikur. Þess vegna náttúrulega er hann, alltaf einhver að koma og tala og eitthvað svona. Ég held að hann megi vera mjög ánægður með hvað ég styð hann það mikið og ykkur öll sem eruð hér í Völsungi. Af því svo er ég líka að rembast sjálf stundum við Sunnlendinginn, að ég er Sunnlendingur, ég er sko ekki Þingeyingur þar sem þessir montnu Þingeyingar, sem komu nú töluvert á Laugarvatn í gamla daga í skólann, Laugarvatnsskólann, ég er frá Laugarvatni og var þar náttúrulega öllum stundum í Héraðsskólanum og þekkti alla krakkana og nemendur og horfið á þau þegar þau voru að koma með rútunni og maður man eftir Villa þegar hann kom með rútunni, hoppaði niður á planið á Laugarvatni. Já. Jæja og, og já ég man líka sérstaklega vel eftir Þingeyingum sem að voru á Laugarvatni í Héraðsskólanum. Það voru nokkrir. Villi var í íþrótta skólanum, það var annað en Héraðsskólinn var, og ég var bara ekki nema unglingur, ennþá minna en það auðvitað. Ég bara tók svo vel eftir norðlensku máli. Ég var svo hrifin af norðlensku máli að það var nærri því ekkert eðlilegt hvað ég var hrifin svona ung stelpa. Ég fór stundum og var að hlusta á þá tala. Það var Skúli Jónasson og Hreinn hérna frá Kópaskeri eða ég man það ekki og einhverjir fleiri svona. Ég man sérstaklega eftir þessum, svo kemur Villi og ég bý svo með Þingeyingi alla mína ævi. Þetta er svolítið fyndið sko. Ég, ég get alveg gert fyndið úr því sko. Já. En það var náttúrulega þannig þegar við komum hingað, eins og ég sagði þér, ég þekkti aðeins eina fjölskyldu, ég kom hingað og leið strax mjög vel hérna. Mér fannst afar notalegt einhvern veginn hérna við Húsavík og fólkið náttúrulegt allt hérna svo frábært strax svei mér þá og hann átti yndislega fjölskyldu hann Villi. Foreldrar hans voru lifandi og svo Sigurjón skólastjóri. Þekkir þú hann ekki neitt? Veistu ekki hver hann er? Nei nei, hann, þeir eru systkinasynir, náskyldir og sú fjölskylda öll. Þetta var allt saman gull og inn í þetta kem ég og systur, hann átti tvær systur hann Villi sem voru aldeilis betri en engin og það var allt svona eitthvað svo yndislegt í kringum hann þá og þá fjölskyldu að ég laðaðist einhvern veginn strax að þessu umhverfi sko en svo núna, þegar ég er orðin, farin að segja, komin til seinni ára minna. Þá er ég alltaf, móast aðeins við hann í sambandi við sunnlenskuna og sunnlenska íþróttamenn og allt þetta. Hann er nú ekki Norður-Þingeyingur þessi, eitthvað svona í gríni við hjónin svona í gamni og það er svolítið meira áberandi eftir því sem ég er orðin svona gömul. Þá verð ég að sýna mig eitthvað, að það sé ekki allt ómögulegt á Suðurlandi, nei. En við komum hérna einar fimm konur með norðlenskum, húsvískum piltum og þrjú þeirra, við fórum þrjú að skólanum og svo eru tvö í öðru sko. Það var svona, þótti svolítill fengur þegar kom allur þessi hópur. Ég sagði að það væri um að gera að senda alla stráka, norðlenska stráka, suður. Þá fáið þið helmingi fleiri. Nei þeir vildu það nú ekki, það væri heldur ekkert gott að fá Sunnlendinga hingað, svona mikið hingað. Það sögðu þeir náttúrulega á móti mér. Maður er alltaf eitthvað að grínast, það er svo gaman.
G: Já það er það.
V: Við höfðum svona, þessir leikfimihópar mínir, allar myndir og allt þarna er í veislu. Bauð mikið hingað heim til mín og við tókum bara stundum saman bara í kaffi á Hótelinu og voða mikið svoleiðis hjá okkur í leikfimihópunum, alveg hreint, sem að myndirnar sýna vel hérna.
G: Já. Verið félagslíf í kringum þetta líka?
V: Já mjög mikið sko. Já, já. Þá vorum við byrjuð í blakinu líka þegar þetta byrjaði virkilega sko, að fara hittast eitthvað svona.
G: Fóru þær fljótlega að keppa í blakinu þá?
V: Nei það var nú mjög lítið sko. Ég fór ekki út í keppnina því þá var að byrja öldungablakið og svona, dálítið seinna náttúrulega en hérna ég sagði við þær að ef ykkur langar til að fara í keppni að þá farið þið í hitt liðið, hin liðin, hina hópana. Til Jóu eða eitthvað. Ég nenni ekki að æfa fyrir keppni vegna þess að þá æfir maður allt öðruvísi heldur en við erum að gera núna. Við erum svona, ég get alveg kallað það að leika okkur, þið eruð að komast út og gera eitthvað skemmtilegt, ef við erum, ef ég á að vera svoleiðis kennari þá nenni ég þessu varla. Ég nenni ekki lengur að vera æfa fyrir keppnir. Ég náttúrulega búin að vera kenna svo lengi. Þær voru allar svo sammála mér að það fór engin í öldungablakið. Trúir þú þessu? Engin úr hópnum mínum fór, við vorum bara áfram í okkar blaki að leika okkur, gera gaman, hafa fjör og eitthvað svona og öllum þótti svo gaman, vildu ekki fara að breyta. Ef maður æfa fyrir keppni, ætli þú sért ekki keppnismaður? Ertu ekki fótboltamaður eða eitthvað?
G: Ég er hættur öllu.
V: Nú? Ertu hættur svona ungur?
G: Já.
V: Hvað ertu að hugsa?
G: Ég veit það ekki.
V: En það þarf náttúrulega mikinn vilja, mikinn dug, mikinn dugnað. Vilhjálmur er náttúrulega er búinn að vera svona alla sína ævi. Hann var nú eiginlega bara alltaf einn að æfa svona. Hann var óskaplega duglegur í þessu og er enn, en hérna, en svoleiðis, svoleiðis að ég hef ekkert, ég get ekki kallað það, við höfum haft aðeins svona bara smá keppni við þá, ekki svona þessi aðkomulið í því öllu saman og nú er þetta orðið svo mikið þetta öldungablak að það er alveg að sprengja alla staði. Það þarf að hafa eitthvert tjald í, núna í vor til dæmis, fyrir austan. Fólk kemst ekki fyrir, nei. Þannig að það er ekki alveg eins gaman en mér finnst alveg ofboðslega gaman að horfa á þetta.
G: Já því skal ég trúa. Eitthvað sem við getum bætt við hérna? Skemmtileg atvik eða skemmtilegar sögur?
V: Já, já, við vorum með, já ég get alveg komið því að, að í sambandi við sund. Það var alltaf Héraðssamband Þingeyinga var alltaf með sund upp í Mývatnssveit á vorin,á hverju vori sundkeppni og þá safnaði ég alltaf saman krökkum. Það var ekkert æft neitt sund hérna þá nema þá bara kennslusundið okkar sko, sko náttúrulega í skólanum. Þá bara söfnuðum við saman krökkum sem gátu svolítið synt og, og hérna svo æfði ég það svona dálítið og síðan bara fórum við upp í Mývatnssveit í keppni og tókum svo alveg þátt í því alltaf, og vorum þá þarna fyrsta árið, þá var svolítið gott sundfólk hérna hjá okkur og ég, og þá unnum við dálítið við Völsungur sko en svo fór það svolítið að breytast á Mývatnssveitin var þarna hörku krakkar, sundfólk og unnu allar greinar eins og hérna, eins hann sem er hérna með Norðursiglingu, hann hérna, hvað hann heitir aftur, jæja það skiptir ekki máli. En það var svona svoleiðis og, en það var samt, við héldum áfram með það. Það var svolítið stór þáttur í því svona í sambandi við það, og svo náttúrulega tókum við til með gömlu dansana og tókum smá svona læra í svolítið í því. Það var að koma svona einstaka sinnum, sko á þessum árum sko, maður man ekkert en ég bara man það að ég var eitthvað með það og svo vorum við með þjóðdansa. Einu sinni voru einhverjar hátíðir hérna og Völsungur tók þátt í því og við söfnuðum þar saman einhverjum Völsungum og vorum að æfa svolítið þjóðdansa, þannig prógram já. Svo var Völsungur, nú man ég það ekki nógu vel, nú vantar mig Villa minn, að það var einhver afmælisgleði hjá Völsungi og þá settum við upp prógram eða þeir sem voru að stjórna hérna í þessu, þar á meðal var Ingólfur. Það voru strákar sem voru hjá Villa í leikfimi í gamla daga, þar á meðal Ingólfur og sá árgangur, sennilega allir, allir þeir sem voru heima sko. Hann bjó til bara svona prógram og það var sýnt í, bara atriði og ég tók stelpurnar og kenndi þeim æfingar sem ég lærði þegar ég var krakki hjá Birni Jakobssyni, íþróttakennara og skólastjóra á Laugarvatni. Hann er Þingeyingur frá Narfastöðum. Gamli, hann var að sýna stundum myndir frá Þingeyjarsýslu og það hefur verið Laxá líklega eitthvað og það var bláberjaklasarnir svoleiðis allir og ég hugsaði „guð hvað það hlýtur að vera gaman að vera þarna að tína bláber“, sagði ég við sjálfa mig, sá gamli var með kvikmyndir eitthvað sko og hann bjó til leikfimisæfingar, þvílíkur snillingur sko. Þetta var allt svo, það var allt svo fallegt og svona til að sýna, það var ekki þetta, þetta og þetta sko og bjó það til og sýndi það þarna en það var ekki tekin mynd af því. Það var tekin mynd af Villa hóp, strákum, ég hef aldrei laumað því að Ingólfi, ég held ekki og hann var náttúrulega þar fremstur og var að sýna sig og ég er bara að stríða, hann er ekki svoleiðis hann Ingólfur, að hann sé að sýna sig, nei, nei. Það var bara gaman en það var ekki, engin, ekkert kvikmyndaður hópurinn minn litli með þessum fallegu æfingum sem hann Björn Jakobsson bjó til. Svo ég er alltaf stundum að hugsa um það, mikið væri gaman að taka tíu stelpur, kenna þeim þetta og láta taka þetta prógram upp. Þetta sko listaprógram sem hann bjó til karlinn og var með í gamla daga og sýndi úti meira að segja og allt hreint. Jájá, nei nei, ætli það sé ekki liðin tíð, ég hugsa það.
G: Gaman að eiga svona samt.
V: Já það væri alveg ofboðslega gaman sko. Það voru tólf stelpur held ég sem sýndu þarna þetta. Það var í Völsungi sko, þar með tók ég þátt í því sko. Sýndum og svo bara, er það ekki fyrr ´26, þetta hundrað ára afmæli er það?
G: ´27 held ég.
V: Ertu ekki að safna í svoleiðis?
G: Níutíu og hundrað, bara svo sögunefndin eigi frásagnir frá mörgum.
V: Já ég meina það er svo langt þangað til að það er hægt að bæta inn í ef það er eitthvað sem ég man svo eftir, mætti alveg vera í þessu.
G: Já, já, ég held það…
V: Já, já, mikil ósköp. En hérna, ábyggilega þegar þú verður farinn þá verður ábyggilega eitthvað sem stend, skrifaði stórum stíl hérna aðeins punkta, það verður örugglega „æ ég gleymdi þessu.“
G: Það er alltaf þannig.
V: Þetta er líka orðið nóg. Af því þetta má ekki vera of langt svona, þá hlustar enginn á þegar, eða nennir ekki að lesa. Það eru margir sem fara svo illa út úr því, tala svo mikið, eins og ég geri núna og ætla aldrei að hætta. Maður bara, ég skal hætta núna.
G: Heyrðu ég ætla að spurja þig samt. Bara hvernig heldur þú að framtíð félagsins verði?
V: Framtíð?
G: Já.
V: Það hlýtur að vera alveg afskaplega erfitt að dæma eitthvað um það sko. Bara ef allt fer ekki bara í, ég ætla ekki að segja það, þá bara veit ég ekki, þetta er alveg hræðilegt ástand eins og það er á landinu og það er allt í lagi að vera orðinn gamall núna, en svona eins og þú, svona ungur og átt framtíðina fyrir þér. Það er ekkert voðalega gaman held ég. Þetta er eitthvað sem var aldrei, var ekki til hjá okkur þegar við vorum að lifa okkar besta tíma. Við sem erum núna á þessum aldri, ekki neitt í líkingu við þessi ósköp sem ganga á núna. En við skulum nú ekki trúa því neitt að Völsungur fari neitt yfir um við það, að þetta sé að gerast. Við berjumst áfram í þessu öllu saman. Þið eruð nú svo duglegir þessir strákar sem eruð hérna núna. Mér sýnist það. Það var voða gaman hérna einu sinni. Það var svolítið grín af því, ég var, ég nefnilega alltaf með göngustafi og dugleg að fara út og ganga niðri á vellinum í vetur, í hálkunni og ég var að ganga með stafina mína. Kallar þá ekki Jónas, ég veit ekki hvort það var Jónas eða Alli. Jú ætli það hafi ekki verið Alli. Hann var í hjólinu eða að keyra hérna eftir vellinum og laga hann eins og alltaf og ég var að labba og labbaði á grasinu og ég var með gögnustafi og svona pínulitla brodda neðan á þeim. „Þú mátt ekkert ganga hérna á svona broddum, eða með svona brodda.“ „Jæja vinur“ vinur sagði ég, ég hef ekki sagt neitt annað. Þetta var svolítið fyndið eða mér fannst þetta mjög fyndið og svo fréttist þetta dálítið út að ég hafi verið rekin útaf vellinum. Ég var búin og var að fara og fór bara þarna út og talaði svona smá við hann, hann er góður vinur minn og mér þykir mjög vænt um hann [Nokkrar setningar hér strikaðar út að ósk V.frá 34:24-34:52]. Svo var bara verið að grínast með það. Védís var rekin útaf vellinum. Ég er búin að hafa gaman af þessu, þú trúir þessu ekki. Ég var nú spurð að því „var hann eitthvað dónalegur við þig?“ „Dónalegur? Nei ekki aldeilis.“ Mér fannst þetta bara alveg rétt hjá honum. Var mjög hrifin af honum við þetta. Nú veit hann það kannski. Mér fannst hann bara vera hugsa vel um völlinn og hugsa, áttaði sig á þessu öllu saman. Bara passa það að það séu ekki einhverjar kerlingar úti í bæ sem eru að stinga niður völlinn með broddunum. Það er auðvitað ekkert, þetta er svona, auðvitað gerir þetta ekkert til og svo var að auki, Villi sagði við mig það er bara þannig að strákarnir eru á broddum þegar þeir eru í fótbolta. Svo það hefur ekki verið neitt nema gaman að þessu. Svo bara má alveg taka þetta útaf sko, auðvitað er ég ekkert að fara hafa þetta, ég er bara segja þér þetta af gamni. Svona okkar á milli en alls ekki hafa þetta inn í, ég hef aldrei verið að baktala neina eða tala, eða mér fannst þetta bara skemmtilegt og Jónas alveg frábær og svo duglegur og þið eruð allir svo duglegir þessir strákar sem eruð að hugsa um Völsung núna án þess að það sé eitthvað gjald og mér finnst það ótrúlegt hvað þetta hefur komið vel út í sumar og þið hafið verið duglegir strákarnir og fáið engan pening eða neitt eða er það ekki þannig? Er þetta ekki þannig, endurgjaldslaust? Það átti að vera svoleiðis þegar var hætt að borga fyrir vinnuna, þeir sem hugsuðu um völlinn og það allt saman, er það ekki?
G: Ég þekki það ekki. Ég er bara að vinna í þessu, ég er aðkomumaður hérna sko.
V: Þú veist það ekki. Ég veit, þú ert frá Vopnafirði. Sko ég hef verið tvisvar á Vopnafirði að kenna sund. Þú hefur líklegast ekki, þú ert svo ungur. Það hefur verið 1980 eða eitthvað svoleiðis, komin.
G: Tíu ár í mig ennþá.
V: Já, þú hefur ekkert verið. Þú hefðir munað eftir mér.
G: Já, já.
V: Við vorum tvær, Rósa á Ásbrandsstöðum líka og hérna kenndum þarna og bjuggum þarna í einhverju húsi á Vopnafirði og keyrðum svo alltaf þarna á milli. Þetta er dálítill spotti þarna í laugina en ægilega skemmtilegt. Ég var að kenna þarna sund og svo var ég á Þórshöfn og Kópaskeri svo maður hefur farið ýmislegt, Reykjaskóla þegar ég kom hingað í Hveravelli á sínum tíma. Þá fór ég svo þegar ég var búin þar í Reykjaskóla og kenndi þar, í hálfan mánuð, þá voru svona kennarar fengnir að taka sundið sko, þar sem ekki voru sundlaugar og hérna, ég var ein af þeim og við erum, það er mikið búið að vera mjög gaman í þessu sundi því þar voru þær Árnína og Arnrún og Kolbrún Ragnars og fleiri yndislegar og, en heimtuðu alltaf að sofa hjá kennaranum. Þetta voru svona mjó koja sem við sváfum í og ég var svo ánægð að fá að hafa þær hjá mér, skiptust á að sofa hjá kennaranum og síðan erum við svona miklar vinkonur þessar elskur, allar saman. Þær voru fleiri líka svo sem en þetta er bara svona. Svona er lífið mitt, það er bara fallegt og ekkert öðruvísi.
G: Því skal ég trúa. Ertu með einhver lokaorð til Völsunga?
V: Bara óska þeim auðvitað alls þess allra, allra, allra besta sem hægt er að hafa, hægt er að fá og það, ég bara þakka fyrir það að hafa fengið aðstöðu til þess að koma hingað á þennan stað og vonandi látið eitthvað gott af mér leiða.
G: Ég held þú þurfir ekki að hafa áhyggjur af öðru.
V: Og átt mikið af vinum og sérstaklega þessum foringjum sem voru hérna fyrir, þessi, Þormóður, Beisi og allir þessir karlar. Þetta voru náttúrulega þvílíkir snillingar og þvílíkir Völsungar sko eða þá hann maðurinn minn, hann Vilhjálmur. Þetta er nú, þetta, ég held þeir myndu gera allt, Völsungur, ef það stæði til.
G: Já, þetta eru menn sem maður hefði viljað þekkja.
V: Já og svo er það náttúrulega Björgunarsveitin og allt það sem, ég ætla nú ekkert að fara tala um minn eiginmann, þetta er náttúrulega allt yndislegt saman, nýtur þess alveg hreint í botn að vinna fyrir þetta allt saman.
G: Við skulum bara ljúka upptökunni á þessum orðum.
V: Jú er þetta ekki ágætt bara.
G: Jú það held ég.