Sund 1980-2000

Áhugi á sundi fór vaxandi á níunda áratugnum, þátttaka hjá Völsungi var góð og árangur yngstu flokkanna var góður. Anna Þuríður Guðmundsdóttir varð Norðurlandsmeistari í 50 metra skriðsundi stelpna 1980 og svo var hún valin sundmaður HSÞ árið eftir. Á þessum tíma varð æfingaskipulag formfast og æft var allan veturinn, allt að fimm sinnum í viku. Æfingaraðstaðan var ekki stór á Húsavík og því þurftu æfingar að fara fram utan opnunartíma sundlaugarinnar. Þá reyndi mjög á liðlegheit starfsmanna sundlaugarinnar en án liðlegheita starfsfólksins hefði verið erfitt að æfa sund. Íþróttakennarar grunnskólans komu einnig sterkir að sundæfingum en dæmi var um að ein æfing elsta hópsins, þrettán ára og eldri, var felld inn í sundkennslu skólanna.

Gott samstarf myndaðist á þessum tíma á milli Völsungs og Ungmennafélagsins Eilífs í Mývatnssveit. Það samstarf var hluti af þeirri  grósku sem einkenndi sunddeildina á 9. áratugnum. Liðin mynduðu öfluga heild undir merkjum HSÞ og svo kepptu liðin einnig innbyrðis á héraðsmótum. Keppnisferðum fjölgaði til muna en mót sem sótt voru utan héraðs voru Aldusflokkameistaramót Íslands (AMÍ) og unglingasundmót KR og ÍA en á öllum þessum mótum þurfti að ná lágmörkum til að geta keppt. Til viðbótar við þessi mót var farið á Bikarkeppni Sundsambands Íslands, Norðurlandsmót, Lionssundi Kormáks og Sólstöðumót Eilífs. Héraðsmótin voru síðan einnig sótt og svo var haldið 17. júní mót á Húsavík. Það var því nóg að gera hjá sundfólki Völsungs. Þessi mót og æfingaskipulag héldust allan 10. áratuginn. Ferðalagið á KR-mótið gat verið krefjandi um hávetur og Sólstöðumótið var útilega með hópi foreldra, leikjum og kvöldvökum.

Sundfólk Völsungs innan HSÞ lét sérstaklega að sér kveða árin 1987-88 en þá vann sambandið fyrst stigatitilinn á Norðurlandsmóti. Þá vann liðið sig einnig upp í fyrstu deild bikarkeppni Sundsambands Íslands. Í júní 1988 lögðu sundkappar land undir fót og fóru í eina viku í æfingaferð til Færeyja. Haustið eftir voru í fyrsta skipti ráðnir þjálfarar hjá deildinni, þá í fyrsta skipti sem ekki voru sjálfboðaliðar að annast þjálfunina. Þá um haustið voru iðkendur 40, börn og unglingar. Sama haust voru keypt þrektæki ætluð sunddeildinni og var þeim komið fyrir í kjallara sundlaugarinnar.

Á þessum árum voru Börkur Emilsson og Þórhalla Gunnarsdóttir hvað efnilegust. Þau voru bæði valin sundmenn HSÞ og settu héraðsmet. Þau tvö komu einnig að þjálfun hjá félagi, sér í lagi Þórhalla en hún fór að sinna þjálfun ung. Hún stóð í þjálfun í sjö ár. Stelpurnar voru meira áberandi í sunddeildinni á 10. áratugnum. Hópurinn sem æfði var oftast á bilinu 30-40 börn og unglingar. Eldri hópurinn var yfirleitt töluvert fámennari en stóð sig oft vel á mótum. Framfarir voru stöðugar á 10. áratugnum. Árið 1992 stóð upp úr þegar Lilja Friðriksdóttir var stigahæst í sínum flokki á KR-mótinu, fékk gull og tvenn bronsverðlaun á AMÍ-mótinu í júlí og þrenn verðlaun á ÍA-mótinu. HSÞ fékk bikar að launum fyrir flest verðlaun í sundi á Unglingalandsmóti UMFÍ, þar stóð Lilja sig vel en hún var í fyrsta sæti í þremur greinum, öðru sæti í tveimur í sínum aldursflokki og svo var hún líka í tveimur boðsundshópum sem unnu til fyrstu verðlauna. Hópurinn sótti síðan nítján verðlaun á Óðinsmótið á Akureyri þetta ár. 

Á þessum árum var stúlknahópur sem stóð sig gríðarlega vel. Þær voru stöðugt að bæta tíma sína í hinum ýmsu greinum og voru meðal bestu sundmanna í sínum aldursflokkum. Þetta voru þær Lilja Friðriksdóttir, Ingibjörg Jóhanna og Sigurveig Gunnarsdætur, Jónína Víglundsdóttir, Kristín Pétursdóttir, Arnhildur Eyja og Borghildur Ína Sölvadætur. Ein eða fleiri þeirra stóðu alltaf á palli á hverju móti sem þær sóttu. Það vildi til að héraðsmet voru bætt oft á ári, í einstaklingsgreinum, fjórsundum og boðsundum. Bætt héraðsmet skiptu jafnvel tugum á ári.

Undir aldamót jókst samstarf Völsungs við Sundfélagið Óðin á Akureyri, og einnig sundfélag Hafnarfjarðar. Völsungar fengu þar að njóta þjálfunar færustu þjálfara landsins í sundi. Sunddeild Völsungs hafði að mestu nýtt heimamenn til að leiðbeina, oftast sjálfboðaliða. Sú venja komst á að afreksfólkið í eldri flokkunum miðluðu sinni reynslu til byrjenda. Oft voru það aðilar sem voru nýhættir að æfa sjálfir sem tóku við þjálfun. Að komast undir handleiðslu færustu þjálfara landsins var liður í velgengninni sem hér áður var nefnd. 

Sunddeild Völsungs lagði sterka áherslu á félagslega þáttinn þegar deildin var hvað öflugust. Æfingar voru brotnar upp með föstum uppákomum eins og fatasundi og sundpartýum. Hópurinn úr héraðinu hittist líka á skipulögðum verðlaunaafhendingum þar sem veitt voru verðalaun fyrir sigra á héraðsmótum. Þar hittist hópurinn eina kvöldstund, borðaði og skemmti sér saman. Það segir sig því sjálft að foreldrastarfið var öflugt á þessum tíma. 

Sunddeildin stóð oftast aðeins fyrir einni fastri fjáröflun á ári. Það var maraþonsund þar sem bæjarbúar og fyrirtæki voru liðleg við að heita á keppendur. Þar var synt í sólarhring og algengt var að fyrrverandi iðkendur komu og tóku á því með liðsmönnum. Þaðan komu megintekjur deildarinnar.

Fram undir aldamót höfðu margir komið að stjórn sunddeildar Völsungs. Til að byrja með var eitthvað laust um skipulag deildarinnar, hún rekin með frjálsíþróttum á tímabili og ekki formaður skipaður fyrr en 1969. Sigríður Böðvarsdóttir og Védís Bjarnadóttir skiptust á að sinna formannsstöðunni frá 1969-1987. Guðrún Guðmundsdóttir tók við formennsku 1987-89, Regína Sigurðardóttir 1989-91, Gunnar Rafn Jónsson 1991-97 og svo Sigrún Þórólfsdóttir 1997-99.

Blaðagreinar

Sund