16. júlí 2015
Garðarsbraut 5, Húsavík.
JM. er Jóna Matthíasdóttir.
JG. er Jóhanna Guðjónsdóttir.
Á. er Ásdís Jónsdóttir.
F. er Friðrika Guðjónsdóttir.
G. er Guðmundur Friðbjarnarson.
G: Upptakan er komin í gang. Þið þurfið ekkert að hafa áhyggjur, þetta heyrist allt. Þetta nær örugglega öllu í herberginu og byrja á að fara hringinn og þið segið svona frá hlutverki ykkar fyrir félagið. Ef þú myndir byrja [beinir orðum sínum að Á.]
Á: Ja maður náttúrulega byrjaði og æfði allar íþróttir sem, sem að í raun og veru voru í boði á yngri árum. Maður var í frjálsum, sundi, handbolta, fótbolta, blaki. Fór svo sem lengst í blakinu. Urðum fyrst Íslandsmeistarar ´79, fórum þá suður í Víking flest allar, komum svo aftur norður og spiluðum, urðum aftur Íslandsmeistarar, var það ekki ´84?
JM: Jú.
Á: Og var ekki bara eitt ár þá?
JM: Jú.
Á: Svo urðum við aftur með, hvað ´91?
JG: Urðum við Íslandsmeistarar þá?
JM: Ekki í 1. deild eða eftir ´84.
JG: Bíddu, þegar Björg kom hérna og Svenni.
Á: Já.
JM: Bíddu var það 1. deild?
JG: Já, við unnum þá líka.
Á: Já minnið er ekki alveg að gera sig.
JG: Er það, unnum við Dísa?
Á: Það held ég.
JG: Við Björg vorum með litlu, strákana litla.
F: Var það þá sem við spiluðum suður á Hafralæk?
Á: Það var ´84
JM: Já það er ´84.
Á: Höllin er komin hérna, kemur ´87.
F: Já alveg rétt.
Á: Þannig að maður er bara búinn að vera viðloðandi svo aðrar greinar eftir það í sjálfu sér. Maður var að þjálfa handbolta, fór náttúrulega á Álaborgarleikana og svo tók öldungablakið náttúrulega við hjá manni þannig að…
JG: Þar unnum við níu ár í röð.
Á: Já.
JG: Í öldung, í 1. deildinni.
Á: Já, þannig að þetta var sigurganga bara út í gegn. Við erum bara að tala um blakið annars?
JG: Núna.
Á: Eða bara allt?
G: Bara þín hlutverk fyrir félagið.
Á: Svoleiðis, svo var maður í handknattleik, bæði að þjálfa handbolta og í handknattleiksráði og svo er maður náttúrulega búin að vera í, ég er búin að vera held ég að selja klósettpappír tengdan félaginu síðan, nei síðan 2005.
JG: Þú átt náttúrulega þrjá stráka, þessir strákar búnir að vera í fótbolta alveg…
Á: Byrjaði að selja fyrir Stefán Jón, sem var náttúrulega í skíðunum, svo bara tók meistaraflokkurinn við, hann hélt áfram þar og ég held utan um það enn þann dag í dag. Þannig að maður hefur svo sem alltaf verið í einhverju hlutverki þar, hjá félaginu.
F: Ef maður var ekki sjálfur að þjálfa börnin.
Á: Já, já, og styður bara við bakið á þeim eins og hægt er, en í grófum dráttum og örugglega rifjast eitthvað meira upp.
G: Já, já, það kemur.
Á: Þegar fleiri fara að ræða.
G: En þín hlutverk þá?
F: Ég var aðallega í handboltanum og ég var svo lánsöm að vera í hópnum sem var fyrst Íslandsmeistari hjá Völsungi, í kvennahandbolta og svo var ég náttúrulega að þjálfa, ég var í ráðinu lengi og svo í blakinu, aðallega öldungablakinu. Ég var aldrei í, ég var ekki með í Íslandsmóti eða neinu svoleiðis. Svo æfði maður alltaf fótbolta og allt sem manni datt í hug að prófa en handboltinn og blakið var það sem ég var mest í.
G: Það hefur verið efst já.
JM: Já, það var eins hjá mér eða það er fyrst og fremst blakið en sem krakki, þegar ég var sem sagt krakki þá var ég í frjálsum og fótbolta og handbolta. Jóa náttúrulega þjálfaði mig í handboltanum þegar maður var þrettán.
JG: Er það?
JM: Já, þú varst sextán. Þá vorum við bara í litla salnum í hérna…
G: Barnaskólanum?
JM: Já.
F: Þar sem mötuneytið er núna.
G: Já.
JM: Og svo bara var það blakið og hefur bara verið blakið ansi lengi og ég er búin að vera nokkuð viðloðandi því.
G: Þú ert skráð forsvarsmaður fyrir öll liðin er það ekki?
JM: Jú það er bara af því að er einhver svona sem þarf að skrá, skrá og vera í samskiptunum við BLÍ og svona.
JG: Búin að vera í blakráði.
JM: Já búin að vera blakráði í nokkur ár og nokkuð oft, inn og út.
JG: Ég náttúrulega elti bolta ef að ég gat, hvaða bolta sem var þegar ég var ung. Bæði handbolta og fótbolta og í blaki og spilaði meira að segja körfubolta einn vetur, reyndar ekki með Völsung en ég var Íslandsmeistari einmitt fyrst þegar ég var þrettán ára, í 3. flokki hérna, já fórum suður og kepptum úrslit þar svo var ég líka í handboltanum úti en urðum eitt sumarið Íslandsmeistarar þegar það var spilað á malbiki og svo fór ég náttúrulega bara suður og var náttúrulega með þeim í blakinu og Íslandsmeistari með þeim…
G: Víking?
JG: Já Völsung og svo Víking og svo var ég með Þrótti einn vetur og var Íslandsmeistari með þeim og, og hérna spilaði líka með Víkingi handbolta fyrir sunnan og var í landsliðinu um tíma, einn vetur eða tvo og svo hætti ég í handboltanum og fór bara alveg í blakið.
Á: Við spiluðum náttúrulega báðar með landsliðinu í blaki.
JG: Já, já svo spiluðum við náttúrulega með landsliðinu í blaki í mörg ár. Farið til Færeyja og Álandseyja með landsliðinu. Svo kom maður bara heim og spilaði hér, bæði öldung, fór síðan í öldung. Hætti náttúrulega í 1. deild þegar við vorum komin með börnin og, svona að mestu og, en við vorum í öldung alveg heillengi og síðan hætti ég eftir ein tíu ár, átta ár.
JM: Voru það svo mörg ár? Það voru ótrúlega mörg ár.
JG: Síðan byrjaði ég aftur í blakinu. Er farin að spila og þjálfa aðeins aftur, leika mér aðeins með. Þannig að þetta hefur verið svona, svo hef ég náttúrulega verið í stjórn Völsungs, var þar og í handboltaráði, að aðstoða og svona ýmislegt svona. Tók mér nokkur ár frí en er að byrja aftur.
G: Heyrðu nú held ég að við förum að rifja upp eftirminnilega einstaklinga og getum byrjað á samherjum ykkar.
JG: Já guð minn góður.
F: Ég get nú byrjað að nefna Guðrúnu Sigurjóns og Jónínu Ben. Þær voru með mér í handboltanum. Þær eru mjög eftirminnilegir og allar stelpurnar að vísu. Þessar svona, Jónína hefur náttúrulega verið mest áberandi af okkur öllum í gegnum tíðina, svona seinna meir.
Á: Í öðrum málum.
F: Svona í öðrum málum, ekki…
JG: … ekki endilega íþróttatengt, nei jú, jú.
F: Hún var með leikfimina.
Á: Það eru svo margir.
G: Kannski þægilegra að tengja þetta skemmtilegum atvikum úr leik þá.
Á: Já það gleymist náttúrulega seint leikurinn á Selfossi, úrslitaleikurinn í, á…
JG: …á Landsmótinu?
Á: … á Landsmótinu.
JG: Jáá.
Á: Þá var jafnt eftir venjulegan leiktíma.
JM: Sem sagt í handboltanum?
Á: Í handbolta já og það var jafnt eftir framlengingu. Þá var vítakeppni og þær áttu síðasta skotið. Sú síðasta sem skaut hjá okkur, Svanhvít…
JG: …hún brenndi af…
Á: … hún brenndi og tjúllaðist og hljóp út í móa, bróðir minn var þá annar þjálfarinn og hljóp á eftir henni og missti af síðasta skotinu hjá hinum sem Jóa varði.
JG: Ég var í marki í handbolta.
Á: Og hérna, það var enn jafnt og við unnum á hlutkesti.
JM: Já.
Á: Það var svolítið skondið. Þannig að þetta var mjög dramatísk stund.
JM: Það hefur ekki verið farið yfir í gullmarkið, bara í þetta.
Á: Já.
F: Manstu hvaða ár við urðum Íslandsmeistari í 2. flokki kvenna? Sérðu það þarna?
[JM er með Sögu Húsavíkur með sér, 3. bindi]
JM: Sko ég dró fram Sögu Húsavíkur frá því, ég byrjaði nefnilega að lista upp Íslandsmeistara í blaki og það sem ég finn svona í fljótu bragði er bara komið í öldung þarna, niður að árinu 2000. Í 2. flokki, nei í 2. deild?
JG: Nei þetta var í 3. flokki?
F: Jú svona 2. flokkur á eftir? Við urðum tvisvar. Fyrst með 3. flokk og svo…
JM: Jú það var einmitt, hvar var ég með þetta. Fyrsti titillinn í blakinu vannst árið ´77. Þá var karlaflokkur sem vann 2. deild.
F: Já nei, ég er að tala um handbolta.
JM: Já handbolta, bíddu ég þarf að, handboltinn.
G: Það er mynd þarna af þeim hópi held ég.
JM: Er það ekki?
G: Er Villi að þjálfa þar?
JM: Bíddu hérna´76.
JG: Þarna erum við, Rikka og þær voru á undan.
JM: Þetta eru þið, hérna ´76.
JG: Hérna eru þær.
F: Við vorum sama ár og þið.
JG: Nei, þetta eru Bogga og þær.
JM: ´69.
JG: Bogga og þær.
G: Núna eru þið komnar yfir í fótboltann [bendir á blaðsíðurnar].
JM: Þetta er fótboltinn.
JG: Hvað hvernig, er ekki mynd af okkur?
JM: Er ekki mynd af þessu draumaliði? Þetta er bara mynd af Rikku. En það hlýtur að vera sagt frá því.
JG: Já þá verður þú að lesa yfir.
F: Hvaða ár eru þið Íslandsmeistarar í 3. flokki Jóa?
JM: Þær eru ´76 innanhúss og utan.
JG: Já.
F: Já það er örugglega sama ár og við urðum Íslandsmeistarar í 2. flokki.
JG: Já það getur verið.
F: Og hérna ég man alltaf eftir því, úrslitaleiknum á móti Víkingi. Við áttum að spila aukaleik sko og það var gert á sunnudagsmorgni og það komu tvær stelpur með slæður því þær voru komnar með fermingargreiðsluna og það átti að ferma þær eftir leikinn. Það var alveg stórkostlegt. Það var svo dýrt að fara suður og við gátum ekki farið og komið aftur. Þannig að þær þurftu bara að spila greyin þó…
JM: Hérna er það árið ´73. Getur það verið? Árið ´73 var viðburðaríkt í handknattleik. Félagið tók þátt í Íslandsmóti í 2. og 3. flokki kvenna, 4. flokki karla og meistaraflokki karla. Já, stúlkurnar urðu meistarar í báðum flokkum. ´73.
F: Já þetta er sama ár.
JG: Já ég var þrettán þegar þetta var. Þegar við erum líka. Ég held að við höfum farið, hvort að við höfum farið inn á Akureyri. Spiluðum undanúrslit þar, við KA eða Þór eða eitthvað. Hvort leikurinn fór 2-1. Ég man ekki hvað það var, það var ekki skorað mörg mörk.
Á: Ég man eftir, það voru þannig leikirnir þegar maður fór inn eftir. Eina ferð á ári.
JG: 2-1, 3-2, 4-3
JM: Það var einmitt, ég man eftir því þegar ég var í, þrettán ára og við fórum einmitt í úrslit í Laugardalshöll og spiluðum við FH og leikurinn endaði eitthvað 4-2 eða 4-3.
JG: Eitthvað svoleiðis.
JM: Þetta voru úrslit eins og í fótboltaleik.
Á: Já ég man einu sinni þegar ég kom heim þá kallaði pabbi í mig og spurði hvernig hafi farið. Það var eitthvað 3-1. „Voruð þið að spila fótbolta?“
JM: En það var líka mikil spenna þarna ´84 þegar við urðum Íslandsmeistarar.
JG: Já þá spiluðum við á Hafralæk.
JM: Á Hafralæk. Þá var Hafralækurinn heimavöllur og ég var ófrísk og ekki með, sem sagt horfði á.
F: Þetta var í blakinu?
JM: Í blakinu.
Á: Við vöðum úr einu í annað.
JM: Þetta var mikill spennuleikur og það var einhver sem slökkti ljósið.
JG: Vorum að spila við ÍS.
JM: Vorum að spila við ÍS, ÍS, þetta var úrslitaleikur.
Á: Var þetta ekki bikarleikur?
JM: Eða var þetta bikarleikur?
JG: Nei þetta var úrslitaleikur.
Á: Eða var þetta deildin?
JM: Þetta var 9. mars.
JG: Þetta hefur verið einn af síðustu leikjunum. Við vorum í baráttu.
F: Fólk fór heim nærri dauða en lífi þetta var svo spennandi.
JM: Hafdís fæddi um morguninn.
JG: Það hafði einhver krakki komist í töfluna og allt í einu slökknuðu ljósin, það var bara myrkur inni, í miðri hrinu.
JM: Þær töldu ÍS að…
JG: … að við hefðum gert þetta viljandi.
JM: … þetta hafi verið skipulagt. Við höfum verið, afar mikið…
Á: Þá fór maður í æfingabúðir suður í Hafralæk, með Hannesi.
JG: Fórum við ekki í Stóru-Tjarnir.
Á: Jú nei Stóru-Tjarnir segi ég.
JM: Já voru bara stífar æfingabúðir.
Á: Já, já, þetta var mjög gaman.
JG: Skemmtilegur tími svona.
Á: Skemmtilegur tími.
JG: Svo var náttúrulega mjög gaman þegar við vorum í Víking fyrir sunnan, spila þar.
Á: Við fórum nefnilega, völdum Víking, vorum Íslandsmeistarar þarna ´79. Fréttum að það væri kínverskur þjálfari að koma til Víkings og við hugsuðum með okkur, „við erum allar Húsvíkingar þannig að það bara hentaði vel að halda áfram sem Víkingar.
JG: Og við unnum næstu tvö árin þar.
G: Já, voru það þið tvær eða þið allar?
JG: Við, nei þær voru ekki [JM og F]. Það voru aðrar sem voru með okkur.
JM: Þið, þær voru allar að fara í framhaldsskóla.
Á: Við vorum sex eða sjö sem fórum.
JG: Já fimm, sex.
G: Já einmitt. Var það þarna síðan undirstaðan í Víkingsliðinu?
JG: Já.
JM: Já.
Á: Við fórum í kínverska sendiráðið, boðið þangað.
JG: Í heimsókn og svona. Mjög sérstakt, mjög gaman.
Á: Það var náttúrulega alveg frábært að fá þennan þjálfara. Kom með svona nýjar…
JG: Komu alltaf nokkrir Kínverjar úr sendiráðinu og horfðu á, fylgjast með að þetta færi allt rétt ram.
Á: Þjálfarinn hét Ni og túlkurinn hét Shu og hann kom alltaf með bækur og var að lesa. Hann túlkaði allt á æfingum.
JM: Maður þarf að standa sína plikt, þessi, ekkert að slæpast.
Á: Já, já.
JG: Svo var þetta allt svo nýtt, að fá að fara út fyrir landsteinana að þjálfa. Það er fylgst með öllu.
G: En eftirminnilegir þjálfarar sem þið hafið haft hérna?
JG: Á Húsavík?
G: Já.
JM: Jóa var nú einn fyrsti þjálfarinn hérna.
Á: Sveinn Páls.
JM: Villi Páls byrjaði hérna, svo tók Jóa við og svo var Svenni.
JG: Gísli…
JM: Gísli Haraldar.
Á: Í blakinu?
JM: Já í blakinu.
Á: Já, Sveinn var í handboltanum.
JG: Hann er mjög…
F: Hann er mjög eftirminnilegur, hann var mikið í þessu.
JG: Hann var í þessu af lífi og sál.
F: Svo náttúrulega komu Arnar Guðlaugs og Pálmi Pálma. Þeir voru náttúrulega, hleyptu svona nýju blóði í þetta.
JG: Í þetta já.
F: Og Bogga, hún var náttúrulega, þjálfaði mig þarna þegar við urðum fyrst Íslandsmeistarar.
Á: Það var alltaf svo merkilegt með hana. Hún var alltaf ófrísk þegar Landsmótinu voru.
F: Í handboltanum já.
Á: Maður getur alltaf munað hérna hvaða ár Landsmótin voru því hún var…
JM: … alltaf ólétt.
JG: Já, ætli Sveinn hafi ekki, kannski má segja, faðir handboltans hér. Sveinn Pálsson.
F: Já ég myndi hiklaust…
JG: Hann byrjaði með og þjálfaði alla flokka held ég og…
F:… og var í þessu af lífi og sál.
JG: … var í þessu af lífi og sál.
G: Byrjaði 13 ára að þjálfa held ég.
JG: Já eitthvað svoleiðis.
G: Held hann hafi sagt það.
JG: Og það var örugglega, hann var örugglega að þjálfa okkur þegar við urðum Íslandsmeistarar þegar ég var Íslandsmeistari.
Á: Og Gummi bróðir líka eitthvað.
JG: Já eitthvað.
Á: Og stundum með honum, með markmannsþjálfun og svona.
JG: Eitthvað svona.
Á: En þeir eru svona, já.
F: Voru einhverjir fleiri? Voru einhverjir sem komu að til þess að þjálfa? Munið þið eitthvað eftir því?
Á: Ekki í handboltanum held ég, bara flutti hingað Arnar og Pálmi.
JG: Þeir náttúrulega komu inn í það.
Á: Já.
JG: Við vorum náttúrulega alltaf bara í pínulitlum sal. Enda er oft sagt þegar karlarnir fóru einhvern tímann suður að keppa í Laugardalshöll, voru búnir að æfa inni í litla salnum að þeir komust í hraðaupphlaup og voru komnir fram yfir miðju þá hoppaði hann upp og skaut á markið. Þá var hann búinn að hlaupa svo lengi.
F: Það var Sveinn Pálsson.
JG: Það var Sveinn sjálfur já.
Á: Við græddum eiginlega líka á því að vera í litla salnum í blakinu, af því við spiluðum svo lágt upp…
JG: … og hratt…
Á: … hratt þannig að…
JG: … tæknin var eiginlega svo góð hjá okkur, af því að við þurftum að passa okkur, það, boltinn mátti ekkert spýtast hjá okkur. Annars var hann kominn í loftið eða útaf eða eitthvað.
JM: Annars eins og í blakinu erum við búin að vera keyra mikið á sömu þjálfurunum gegnum árin.
Á: Gísli byrjaði og svo ´84 var Hannes Karlsson að þjálfa okkur og svo ´91…
JM: Sveinn
Á: … þá var Sveinn Hreins.
JM: Og svo hafa verið þjálfarar sem hafa verið, og Jóa náttúrulega mikið líka, og svo náttúrulega hafa verið þjálfarar einn og einn vetur, komið.
JG: Já einhvers staðar héðan.
JM: Héðan úr nágrenninu. Þegar við höfum viljað brjóta þetta upp eitthvað.
JG: En Villi náttúrulega byrjar með blakið.
JM: Villi byrjar sko.
F: Við megum ekki gleyma Védísi heldur. Hún er í raun sú sem startar öldungablakinu. Hún er alltaf með fullorðnar konur í blaki.
Á: Kvennablakið.
JG: Já fyrst.
F: Og útfrá því fer þetta öldungablak að spinnast líka sko.
JM: Hún hélt náttúrulega, var með sinn hóp af konum í blaki.
G: Já var þetta ekki sami hópur og hún var með leikfimina, eða skipt, eitthvað álíka?
JM: Jú…
Á: Ég fór einu sinni með ykkur á, það var áður en ég fór að spila á öldung, þá var ég…
F: Fyrsta skipti sem við fórum.
Á: Já, á Akureyri. Svo ætlaði ég að fara skipta inn á og þá voru engir varamenn. Þá voru þær úti í smók.
JG: Þetta var mjög frjálslegt.
F: Svo þegar við vorum að fara útaf vellinum þá kunnum við það ekki, eða inn á hann.
JM: Var það í fyrsta skipti sem það var keppt í öldungablaki?
Á: Fyrsta skipti.
F: Það var á Akureyri, lang skemmtilegasta mótið sko.
Á: Þetta var fróðlegt.
F: Við vorum alveg eins og jólasveinar. Annað hvort steinlágum við eða við unnum hrinuna bara einn, tveir og þrír. Svo kom næsta og þá gátum við ekki neitt.
JM: Ég man líka þegar ég var, með, að þjálfa karlana í blakinu og þetta var áður en ég var komin með aldur. Þá fylgdi ég þeim til Siglufjarðar og þar var einn góður maður, ekki búinn að vera lengi í blaki og hann var ekkert að stressa sig yfir að eiga íþróttabuxur þannig að hann var bara í terlínbuxunum sem utanyfirbuxur, svo var honum skipt inn á. Hann átti ekkert von á því, var svona byrjandi og rétt kominn inn á völlinn þá datt hárgreiðan úr vasanum. Því þá var náttúrulega klár í allt sko.
JG: Það eru allskonar karakterar í blakinu sko, öldungablakinu sko. Ég held ég hafi aldrei þurft að, yfirleitt er maður alltaf að segja öllum að hreyfa sig. „Koma nú hreyfa sig.“ Ég þurfti að segja einum „viltu standa kjurr?“. Því hann var bara vanur að vera í marki í fótbolta, hann bara henti sér fyrir alla bolta einhvern veginn þannig.
JM: Þetta er nefnilega ógleymanleg setning þegar Jóa skaut þessu á…
JG: Við nefnum engin nöfn.
JM: Nei en við vitum allar um hvern er verið að tala.
G: Já ég gæti giskað á hver þetta er, nei ég get það ekki.
JG: Hann er gamall markmaður hérna, var hérna í fótboltanum í mörg ár.
G: Já.
Á: Það er allt í lagi að segja honum það.
JG: Já, Rúnar Ara.
F: Þó að Rúnar viti, skrifað um það, þá myndi Rúnar bara hlægja. Ekkert mál.
JM: Algjörlega.
G: Já, en einhver fleiri skemmtileg atvik úr keppni?
Á: Við fórum einu sinni í æfingaferð inn á Akureyri fyrir Landsmót, gistum reyndar á Hrafnagili.
JG: Það var reyndar í handbolta.
Á: Það var í handbolta já. Vorum að æfa á einhverju malbiksvelli…
JG: Við Lundarskóla eða Glerárskóla?
F: Glerárskóla.
Á: Spiluðum æfingaleik við UMSE.
JG: Sem var svona Þórsara- og KA-stelpur.
Á: Í bland og það var nú svona frekar kalt veður og við vorum með eina hérna hjá okkur, Sólveigu Jóns, hún býr upp í Mývatnssveit.
JG: Skólastjóri þar.
Á: Skólastjóri þar. Hún var alltaf á línu hjá okkur. Hún var svo stór, það var nóg fyrir okkur að senda bara bogabolta og þá greip hún hann. Hún var orðinn eitthvað svona…
JG: … pirruð aðeins…
Á: Já.
F: Þær skutu alltaf í hana.
Á: Já, var ekki þriðja skiptið skotið í andlitinu. Þá greip hún fyrir „guð minn góður“. [Á. grípur fyrir andlitið og hægir vel á máli sínu til að herma eftir Sólveigu].
JG: „Ekki einu sinni enn“.[JG. hægir einnig á máli sínu til að herma eftir Sólveigu] Og við náttúrulega hlógum. Brjáluðumst úr hlátri náttúrulega.
Á: Svo var hún að passa línumanneskju og hún stytti sér eitthvað leið og hún stoppaði bara leikinn; „dómari, sjáðu hvar hún hleypur.“ [Á. hægir á máli sínu til að herma eftir Sólveigu].
JG: Talaði alltaf svo rólega.
Á: Róleg og yfirveguð.
JM: Enginn æsingur í henni þó…
Á: Þannig að við náttúrulega brjáluðumst úr hlátri aftur.
F: Það var líka á því Landsmóti sem einn dómarinn pikkaði í mig og sagði; „segðu þessari á línunni að vera fljótari að stökkva inn í. Þeir fara að dæma á hana tíma.“ Það var Sólveig greyið. Hann var nú meira að grínast. Hún gerði allt svona hægt og rólega svona eins og það væri sýnt í slowmotion. Við höfum, við skemmtum okkur oft vel með henni.
Á: Já, já.
JM: En það var, hefur oft verið mikið lagt á sig við að fara í keppni. Bæði náttúrulega yfir vetrartímann, veðurfarslega séð. Ég man að í eitt skiptið flugum við suður og þurftum að millilenda á Akureyri og þar fór ein frá borði því vélin lét svo illa að hún treysti sér ekki í meira og það hefur nú verið ævintýri, þurftum að skilja eftir bíla og…
Á: Við þurftum að ganga yfir Víkurskarðið einu sinni.
JM: … ganga yfir Víkurskarðið já.
Á: Gamla Stalín.
JG: Hvenær var það sem við þurftum að gista hérna á einum sveitabæ. Hvað var það? ´87?
Á: Nei er það ekki fyrr?
JM: Það er fyrr.
Á: Miklu fyrr.
JM: Ég var ekki með í því.
JG: ´78.
Á: Já ´78.
JG: Já ´78, þegar Bogga var með.
JM: Voruð þið þá ekki í blaki? Eða var það…
JG: Jú við vorum að fara, þurftum að keppa heimaleikinn á Dalvík. Fórum alla leið þangað og náðum að spila og…
Á: Er þetta ekki ´77?
JG: ´77 eða ´78. Ég man það ekki.
Á: Ég man að ég var heima að passa.
JG: Já. Þá lentum við í svo brjáluðu veðri á leiðinni til baka að við komumst ekki Dalsmynnið. Þá var Dalsmynni, þá var Víkurskarð ekki komið sko.
JM: Og Vaðlaheiðin hefur verið ófær.
JG: Og Vaðlaheiðin náttúrulega ófær og það var bara geðveikt veður, brjálað og við náttúrulega, bíllinn stoppaði og komst ekki neitt og við vorum tólf í bílnum með bílstjóranum og allt í einu kemur maður bara labbandi út úr kófinu. Þá er það Hjörtur á Stóru-Tjörnum. Þá er það Hjörtur á Stóru-Tjörnum. Þá er hann einn á ferð, hafði verið að keppa í körfubolta og var að reyna komast heim og hann sá bara eitthvað glitta í ljós, annars hefði hann bara verið úti eða eitthvað og við komumst ekkert lengra og fórum heim á sveitabæ…
Á: Ystuvík.
JG: … Ystuvík og þar fengum við náttúrulega öll að gista og borða og það var, voru fimm eða sex börn bara í tröppu hjá þeim.
JM: Var ykkur bara hrúgað í herbergi?
JG: Okkur var hrúgað og við bara sváfum einar fimm í svona tvíbreiðum sófa og svo ef ein þurfti að snúa var bara sagt „snúa“ og þá þurfti…þannig að við þurftum svo að fara aftur inn á Akureyri á mánudegi, nei á sunnudeginum og gista þar og komumst ekkert heim fyrr en á mánudagsmorgun eða mánudegi þegar búið var að ryðja. Þannig að það var ýmislegt sem maður lagði á sig, maður lagði ýmislegt á sig fyrir þetta.
Á: Já, já.
G: Næsta punktur hjá mér er eftirminnilegar keppnisferðir. Þið eruð nú komnar inn á það.
JG: Það var náttúrulega æðislegt að fara til Álaborgar í fyrsta skipti. Ég, við vorum fyrsti hópurinn sem fór.
G: ´75?
JG: Já ´74 eða ´75.
G: ´75.
JM: ´75, það eru 40 ár síðan.
JG: 40 ár já.
JM: 40 ár síðan þú varst.
JG: Það var náttúrulega algjört ævintýri. Maður var náttúrulega að fara til útlanda í fyrsta skipti, hafði varla farið til Reykjavíkur…
Á: Rétt til að keppa.
JG: … rétt til að keppa.
Á: Það voru einu skiptin sem maður fór.
JG: Það var náttúrulega, við vorum líka með sterkt lið í handboltanum og, bæði stráka- og stelpulið.
JM: Kepptuð þið þá líka í blaki?
JG: Nei, það var bara handbolti og strákarnir kepptu bæði í fótbolta og handbolta.
JM: Já rétt.
Á: Það fór blaklið, ég var í næsta holli, ´78…
G: …´79.
Á: Var það ´79?
JG: ´75, ´79.
Á: Já okei. Þá kepptum við í handbolta og strákarnir í fótbolta.
JG: Nú kepptu þeir ekki í handbolta?
Á: Ég, guð ég man það bara ekki. Síðan ´83, þá förum við sem þjálfarar.
JG: Þá er handbolti.
Á: Já og þá var blak hjá strák…
JM: Þá var blak hjá strákunum.
JG: Blak hjá strákunum.
G: Var ekki Sveinn að þjálfa bæði ´75 og ´79.
Á: Jú.
G: Já og örugglega lengur.
Á: Þau trúlofuðu sig þarna í ferðinni ´79.
JM: Margrét og Sveinn?
Á: Já. Opinberuðu.
JG: Þá?
Á: Já.
G: Opinberuðu hvað fyrirgefðu?
Á: Trúlofuðu sig.
G: Já.
Á: Hún fór með honum, Margrét. En það hefur náttúrulega…
JG: Svo var Landsmót, það var alltaf gaman að fara á þau, skemmtilegt.
Á: En það var náttúrulega sko, þetta var svolítið eftirminnilegt hérna þegar við komum út þá hérna vorum við sett inn á heimili og þetta var eins og það væri, að það ætti að fara taka okkur af lífi. Það eru til myndir þar sem allir eru niðurlútur og bíða eftir að fá að vita hvort þeir yrðu einir eða með einhverjum öðrum.
JM: Vissu það ekki fyrr en það var komið út?
Á: Nei, nei. Það var bara kallað upp og annað hvort fórstu einn eða tveir á heimili. Sumir þurftu að skipta.
JG: En nú er það ekki svoleiðis?
JM: Nei núna erum við bara í skóla öll saman.
Á: Þetta var virkilega erfitt fyrir suma.
F: En samt örugglega gefið mikið.
Á: Já, já, þetta var þegar að, ´79, það var, var, þá var ábyggilega þegar við biðum í, hérna á Kastrup eftir flugi til Álaborgar þar sem við hittum hérna…
JG: … enska landsliðið eða skoska.
Á: … skoska landsliðið og þeir könnuðust, strákarnir könnuðust við…
JG: … þessa landsliðsmenn.
Á: … þessa landsliðsmenn og einn vatt sér að einum, vatt sér að einum og spurði „do you speak english?“ Og hinir „talaru ensku“? [Á. verður hissa og hneyksluð á svip]. „Já, hann er frá Skotlandi.“
JM: Þetta er gott.
Á: Þetta var dásamlegt.
JM: Dásamlegt alveg hreint.
G: Keppnis- og æfingaaðstaða hérna. Hvað hafið þið um það að segja og hvernig hafa þau mál þróast frá því að þið byrjuðuð?
Á: Við í rauninni, við höfum náttúrulega upplifað allar þessar breytingar. Við komum inn í litla salinn.
JG: Vorum mest þar.
Á: Vorum mest þar. Við fáum ekkert höllina fyrr en ´87, Landsmótsárið.
JG: Þannig að við vorum alltaf bara í pínulitlum sal að æfa.
Á: Við vorum í raun og veru…
JM: Svo var farið á Lauga stundum, þarna.
Á: Já, já, við spiluðum á Laugum og Hafralæk.
JM: Og Hafralæk.
[Tala allar í einu, skilst ekki]
F: Ég held það hafi bara verið karlarnir sem spiluðu handbolta á Laugum.
JM: Ég man að maður fékk stundum að fara þangað, eða ég fékk stundum að fara þangað í handbolta.
JG: Í handbolta já..
JM: 3. flokkur já.
Á: Við spiluðum aðeins blak þar, ekki mikið.
JG: Á Laugum?
Á: Já, aðeins ekki mikið.
JM: Það var aðallega bara á Hafralæk.
Á: Aðallega já, það var hinn völlurinn okkar.
JM: Já.
F: Við æfðum í réttinni suður í sláturhúsi, ég man það.
JM: Þið?
JG: Hjá Ada[?]
F: Þegar það stóð til að fara suður og fara vinna, þá var gerður völlur þar. Náttúrulega ískalt.
Á: En svo náttúrulega æfðum við öll eða á sumrin úti á malbiki.
F: Á malbiksvelli já.
G: Og haldið mót þar er það ekki?
Á: Jú, jú.
JG: Það var einu sinni haldið mót þar.
Á: Og þegar Landsmótið var ´87 þá var völlur þar og í portinu hérna bakvið Húsasmiðjuna. Við, það var okkar völlur.
F: Það var hrikalega heitt, ég man það. Það var svo gott veður.
Á: Skjólgott.
F: Það var svo mikið skjól og það var svo gott veður, dásamlegt.
Á: Þannig…
JM: Ég held að menn létu ekki bjóða sér þetta í dag.
G: Nei.
JM: En það var náttúrulega mikil bylting við þetta að fá höllina af því að ´88 þá höldum við Öldungamótið. Þá fáum við, sjáum við um Öldungamótið. Gerðum það tvisvar sinnum eða höfum gert það tvisvar. Árið ´88 og ´94. Þannig að það var alveg heilmikil bylting að geta tekið þetta, þá stóra mót til okkar.
F: Núna getum við ekki tekið það þegar það er ennþá stærra.
JG: Það er of stórt eiginlega.
JM: Þannig að það var rosamikill munur.
Á: En ég man líka eftir handboltavellinum þar sem grasvöllurinn er núna.
F: Já, já.
G: Gervigrasvöllurinn?
Á: Nei, neðri. Þar var handboltavöllur, grasvöllur áður en malbikið kemur. Það er þegar Bogga er?
JG: Já.
Á: Og þú hefur verið þar líka ábyggilega.
F: Já en við spiluðum aldrei leik þar, við æfðum þar.
Á: Og ég man eftir moldarfótboltavellinum út á Höfða.
JM: Meinar þú bakvið hjá þér eða alveg út á…
Á: Nei, nei alveg út á…
JM: Alveg út á
G: Sem var svona drullusvað var það ekki bara?
F: Jú, jú, það var oft þannig.
G: Já heyrðu, við fórum í þetta aðeins áðan, helstu afrek félagsins og ykkar? Það er nú kannski búið að telja upp titlana.
F: Ég held það sé flest komið sem við…
Á: Já ætli það ekki.
F: Okkur náttúrulega gekk ágætlega á Landsmótum í handboltanum. Þó við ynnum ekki þá vorum við oftast svona einhversstaðar.
Á: Við unnum það þarna á Selfossi.
JG: Við unnum á Selfossi.
G: Nú ef það rifjast upp fleiri skemmtileg atvik eða eitthvað svoleiðis þá megið þið alveg endilega koma með það.
JM: Já Dísa minntist nú á það áðan að hún væri búin að selja klósettpappír í mörg ár. Þetta var akkúrat málið þegar við vorum í 1. deild og vorum í 1. flokki og 2. flokki eða sem sagt ef maður fór upp í 1. deild þá var ekki til 2. deild heldur 1. flokkur. Að þá vorum við alltaf að selja klósettpappír og rækjur. Kleinur.
JG: Við bökuðum kleinur og brauð og seldum í báta og fyrirtækin.
Á: Og jólastjörnur.
F: Maður er búinn að steikja alveg óhemju magn af kleinum.
JM: Ég lærði einmitt að steikja kleinur á Árgötunni með Árgötuuppskriftinni af því að ég var nefnilega að steikja fyrir fjáröflunina. Þannig að maður fór…
JG: Við sáum um, borguðum þetta…
Á: Allt sjálfar.
JG: Ekkert ráð sem gerði eitthvað fyrir okkur heldur við söfnuðum bara fyrir, það sem við þurftum að hafa.
F: Þau stundum hjálpuðu til.
JM: Já, já.
Á: Og þá var náttúrulega bara flug sko, þá flugum við héðan.
JM: Já, já.
Á: Það var flug hingað.
JG: Það var ekkert svona óskaplega dýrt eins og það er núna eða virkaði ekki þannig allavega.
F: Ég man nú bara eftir að við fórum suður þarna þegar ég var í 3. flokki þegar við urðum Íslandsmeistarar fyrst, þá var þvílík spenna. Við vorum sem sagt búnar að vinna rétt til að fara suður og þetta þurfti að fara fyrir stjórn Völsungs.
JG: Hvort við fengjum að fara.
F: Hvort við fengjum yfir höfuð að fara og við lágum bara allar á bæn að þeir myndu leyfa okkur að fara. Þetta var svo dýrt. Það var ekki til peningur en við fengum að fara og komum heim með titilinn í staðinn.
Á: Við spiluðum nú einhvern tímann, var það ekki 2. flokkur úti, Íslandsmót úti þarna við Austurbæjarskóla?
F: Jú.
JG: Við unnum þá held ég.
Á: Ég nefnilega man það ekki. Ég man það að ég kom skinnlaus heim.
JG: Já, já, á malbiki.
Á: Það voru Gurrý og, þær voru orðnar pirraðar á að ég hafði náð nokkrum hraðaupphlaupum.
F: Ég var með ykkur þá.
Á: Já.
JM: Þá hefur náttúrulega verið keppt úti.
Á: Bara útiboltanum.
JM: Já, já.
Á: Það voru alltaf sumarmót þá í handboltanum.
JG: Já, já, alltaf á sumrin.
JG: Hvar er handboltinn? [JG. er að fletta í gegnum Sögu Húsavíkur].
JG: Hann er örugglega aðeins á undan.
G: Hann er aðeins á undan blakinu.
JM: Sundið og svo var örugglega…
G: Beint á eftir fótboltanum. Þarna.
Á: Ég hef aldrei séð þessa bók. Maður þyrfti bara að eignast hana.
G: Það er til nóg af þessu hérna…
F: Búið að vera selja þetta í Bókabúðinni í mörg ár.
Á: Já okei.
F: Svo voru tilboð.
JM: Þessi er gefin út 1999.
Á: Já okei.
G: Ég hafði ekki séð með kápu áður.
JM: Nei okei. Hún er til uppi á skrifstofu hjá okkur og það var bara tilviljun að ég var eitthvað að fletta henni í fyrra, þá, ég var ekki búin að skoða þessa, þá fann ég þetta. Þegar við vorum hérna.
F: Svo er líka til afmælisrit Völsungs einhvers staðar.
JM: Meinaru ´77 blaðið?
F: Já, þar er mjög ítarlega sagt frá. Alveg fram að þeim tíma, öllum.
JM: Það er bara til uppi í …
G: Safnaheimili og upp í höll.
JM: … höll já.
G: Ég held að ég sé með eitthvað, eitt af þeim eintökum, Grænatorgi.
F: Það er mjög…
Á: Svo eins og í fótboltanum fengum við eins og Val einu sinni í bikarnum.
JG: Já ég man ekkert eftir þessu. Skil ekki hvernig þú manst þetta, ég er búinn að gleyma helling.
Á: Ég man það bara af því að skólasystir mín úr Versló var í Valsliðinu. Þær komu og spiluðu hérna. Svo voru náttúrulega alltaf héraðsmótin í fótbolta. Spiluðum oft.
JG: Þá var ekkert farið í svona deild. Ekki eins og núna.
Á: Fórum við á einhver mót inn á Akureyri?
JG: Getur vel verið að við höfum gert það eitthvað.
Á: Þetta var bara allt gaman en við unnum líka bara fyrir þessu öllu.
JG: Lögðum mikið á okkur. Ég man einhvern tímann í handboltanum þegar við vorum að hlaupa úti. Það var brjálað veður, við vorum að hlaupa hérna suður hjá sláturhúsinu og þar upp á með Sveini. Við vorum allar í einni röð þannig að bílarnir sæju okkur. Já.
Á: Vorum ekki í vestunum fyrr en…
JG: Nei, já. Það var snjókoma og ógeð.
F: Við byrjuðum alltaf æfingar á að byrja að hlaupa frá skólanum og upp í Hól sem er búið að rífa núna. Mér fannst þetta alltaf svo hryllilega langt og leiðinlegt og erfitt. Þegar ég var komin heim aftur, flutti, gerði ég einu sinni að gamni mínu. Ég labbaði þessa leið og hugsaði með mér „guð þetta er ekki neitt.“ Í minningunni var þetta svo hræðilega lengi og erfitt.
G: Já.
JG: Maður fékk ekkert borgað fyrir að stunda þetta. Í gamla daga sko.
F: Nei, nei og það var oft erfitt eins og þegar, við erum systur sko, við Jóa. Oft erfitt hjá pabba og mömmu að senda okkur þetta allt saman sem við þurftum, þurftum að fá að fara. Það auðvitað, þau þurftu líka að borga ekki bara félagið.
G: Já það fylgir þessu alltaf kostnaður.
Á: Já.
G: Getið þið sagt mér svona ykkar skoðun á áhrifum íþróttafélagsins á samfélagið hérna á Húsavík? Bara svona heilt yfir litið.
JG: Bara góð.
Á: Bara máttarstólpi í raun í samfélagsins. Það snýst mikið um þetta og ég veit eiginlega ekki hvar við værum ef við hefðum ekki íþróttafélagið, hreinlega. Það eru þeir viðburðir sem hafa verið í gegnum tíðina sem fólk hefur getað sótt.
JG: Já og tengist einhvern veginn íþróttunum, mjög mikið.
Á: Flestar fjölskyldur bara innvinklaðar í félagið.
JG: Margir búnir að vinna mjög óeigingjarnt starf í þágu Völsungs hér.
F: … Og eru enn að.
JG: Og eru enn að vinna.
F: Mér finnt þegar ég hugsa til baka að þá er alltaf sem stendur upp úr í öllu, minningarnar um íþróttafélagið. Ég man lang mest eftir því.
Á: Maður hefur líka alltaf verið inn í.
F: Já verið með.
Á: Já.
JM: Já svo er náttúrulega líka þátttaka foreldra í dag með börnunum sínum er náttúrulega allt öðruvísi…
F: Miklu meiri.
JM: … miklu meiri en þegar við vorum bara stelpur og unglingar.
Á: Og í raun og veru hafa öll frí hjá manni stjórnast af íþróttum. Það var alltaf þegar maður var komin með börnin var alltaf einhver að keppa og þá náttúrulega snerist bara allt um þetta og þá var bara útilegan bara í kringum það og bara í góðu lagi. Maður hefði ekkert viljað sleppa þessu.
JM: Alls ekki og þetta gefur manni rosalega mikið. Bæði að sjálfur að taka þátt og bara þetta að fylgja þegar maður var að fylgja strákunum eftir. Algjörlega.
F: Mér finnst bara, já mjög slæmt ef hér væri ekki íþróttafélag. Held að bæjarlífið væri bara allt annað og allt öðruvísi og engin, það er bara.
Á: Það væri bara svo litlaust.
JG: Ef að ungt fólk er að flytja hingað, það horfir náttúrulega á hvernig er íþróttalífið hérna og annað. Ef það væri ekkert þá myndi fólk ekkert koma hingað. Ég held það.
G: Það er líklegt.
F: Það er örugglega stór partur af því að fólk vill flytja hingað. Að hér er íþróttafélag og…
JG: Blómlegt íþróttafélag og…
F: … þó við séum ekkert best í öllu eða eitthvað svoleiðis, það er ekkert.
G: Framboð af flestum íþróttum og svona…
JM: En ég held að allir séu voða stoltir Völsungar líka…
Á: Já.
JM: … svona heilt yfir litið og stolt af félaginu okkar og því sem að er um að vera.
Á: Maður er bara búin að horfa á það síðustu ár. Það sem er búið að ganga á, að hérna fólk hefur svona sameinast og, í félaginu.
JG: En það er ekki alltaf dans á rósum.
Á: Nei, nei alls ekki en það hefur aldrei náð sér á strik körfubolti hérna. Það er eina í raun boltagreinin sem hefur, ekki hefur komist á legg.
G: Já það er eiginlega rannsóknarefni. Þó maður sé í raun búinn að nálgast svarið í því.
Á: Já.
JG: Það er svo sem ekki, við erum ekki mörg.
Á: Ég segi það.
JG: Þú sérð að á Sauðárkróki er enginn handbolti. Það er bara…
Á: Þetta skiptist.
F: Þetta fer líka aðeins eftir þeim sem eru að kenna íþróttir eða ég vil meina það. Eins og þegar ég var, Villi og Védís voru náttúrulega með…
JM: Blakið.
F: … blak og handbolta. Lögðu aðaláherslu á það en þau fundu eða kynntu körfubolta af því að þau urðu að gera það en þau sjálf voru kannski ekki…
Á: Áhugasvið þeirra og svo kemur Gísli með blakið…
JG: Blakið.
Á: … og fótboltann. Auðvitað stýrist þetta af því líka.
JG: Því þetta voru yfirleitt íþróttakennararnir sem voru að þjálfa og, líka með hérna áður fyrr.
G: Já.
JM: Það var nú þannig.
G: Þið hafið ekki einhverju við að bæta hérna. Einhverjar sögur? Einhver að fá boltann í andlitið eða eitthvað?
F: Það kom ein svoleiðis.
G: Já það kom ein svoleiðis.
JM: Við getum örugglega komist á flug og komið með endalausar sögur ef því er að skipta. Sumar ekki prenthæfar.
Á: Það var alltaf svo gaman í þessum ferðum hjá okkur. Við vorum náttúrulega með eina perlu, Ingibjörgu Helga, með okkur í ferðum. Hún er náttúrulega náttúru…
JG: …undur? Hún er hérna úr Grafarbakkakinninni. Örugglega heyrt um það eða hvað?
G: Nei.
Á: Systir Helga og Hafþórs.
JG: Hafþórs Bjarna.
F: Bjarna Hafþórs.
Á: Hún svo skemmtileg af náttúrunnar hendi að…
JM: Það var alltaf fjör.
Á: Alltaf líf og fjör í kringum hana. Ýmislegt sem gerðist. Þannig að…
JG: Hún var ein af þeim sem fór með okkur í Víking í blakinu. Nei, nei ég man ekki.
G: Heyrðu,
JG: Maður er svo fljótur að gleyma.
G: Þetta líka rennur svona saman í einn graut, erfitt að fiska upp úr honum. Þá ætla ég bara að biðja ykkur um lokaorð til Völsunga.
JG: Eitt sinn Völsungur, ávallt Völsungur.
F: Við viljum bara hafa það.
Á: Halda því og bara styðjum við bakið á þeim sem að stunda ennþá og áfram. Þetta er bara félag sem alls ekki má líða útaf.
JM: Það er bara akkúrat þannig. Tek undir það.
Á: Þetta er einhvern veginn alltaf efst í huga manns, íþróttafélagið.
G: Já, þá held ég bara að ég stoppi þetta.