29. maí 2015
Grænatorg, Húsavík
G. er Guðrún Kristinsdóttir
GF. er Guðmundur Friðbjarnarson
GF: Upptakan er þá komin í gang. Mig langar bara að byrja á því að spyrja þig hver fyrstu kynni þín af Völsungi eru?
G: Fyrstu kynni mín af Völsungi er það að tengdapabbi minn var, heitinn, var formaður félagsins fyrst þegar ég er að kynnast Ingólfi. Þegar ég kem til Húsavíkur þá er tengdapabbi minn formaður félagsins.
GF: Já, það er Hallmar?
G: Já, Hallmar Freyr Bjarnason en hann var yfirleitt bara kallaður Freyr.
GF: Já einmitt, og hvenær..?
G: Það er, ég kem hérna fyrst nítjánhundruð og … nú þarf maður að fara hugsa til baka, 1980 kem ég hérna fyrst, um sumar, svona eins og maður segir í heimsóknir og við erum reyndar, fyrsta sumarið mitt er hérna 1980. Þá tek ég að mér að vera með leikjanámskeið hérna, þá við nýútskrifuð sem íþróttakennarar.
GF: Já, þið Ingólfur.
G: Þar, þá byrjar hérna svona leikjanámskeið, þá um sumarið.
GF: Þá fyrir unga krakka?
G: Þá var tengdapabbi bara á fullu í þessu og þannig byrja ég að kynnast Völsung.
GF: Já, hver hafa þá verið hlutverk þín fyrir Völsung? Þjálfað? Keppt?
G: Svo, sem sagt, flytjum við hingað, við komum hérna tvö sumur og flytjum svo hérna sumarið 1986 og erum búin að búa hérna síðan. Ég sem sagt, stofnaði fimleikadeildina hérna, byrjaði með hana haustið 1987 þegar höllin varð, þetta byrjaði með námskeiði upp í gamla litla salnum sko og svo byrjum við bara á fullu æfingar hérna haustið 1987 þannig að ég hef verið í fimleikunum, þjálfað þar og í stjórn fimleikadeildarinnar og svo núna síðast formaður.
GF: Hvenær og hvernig kom það til þess að þú fórst að starfa? Þú kepptir ekki fyrir félagið er það?
G: Nei, kem náttúrulega bara hérna sem íþróttakennari…
GF: … og dregst inn í þetta.
G: …og dregst bara þannig inn í þetta og byrja bara að hjálpa alls staðar til við allt sem þurfti að gera í kringum félagið. Bæði með þjálfun og svo bara aðstoð við hitt og þetta.
GF: Já ég skil. Getur þú sagt mér frá einhverjum eftirminnilegum einstaklingum frá tíma þínum með Völsungi? Það eru þá samherjar, þjálfarar, samstarfsmenn, iðkendur.
G: Maður leit náttúrulega alltaf upp til Villa og Védísar, manni fannst þau náttúrulega alltaf merkilegt fólk og dugleg og voru lengi að. Svo bara allir þeir sem ég hef starfað með, þetta er fullt af frábæru fólki og, það er kannski aldrei bara einhver einn sem stendur upp úr.
GF: Það væri bara gaman að fá nafnalistann, ef þú værir til í það?
G: Já, ég náttúrulega byrjaði, þegar ég var með fimleikana þá var ég bara hérna ein. Ég sjálf var í fimleikum þegar ég var lítil, sem sagt þegar ég var yngri, og í Hafnarfirði, í Björkunum. Og svo þegar þessar sem voru elstar fóru svona að detta út þá fóru þær svona að hjálpa mér og hún var leng vel og hjálpaði mér mikið hún Hrefna Regína Gunnars.
GF: Já, sem er með leikfimi hérna núna?
G: Sem er sjúkraþjálfari hérna og hérna, Árný Björns sem er kennari hérna upp í skóla og dugnaðarforkur sú kona sko. Hún er búin að ala upp fjögur börn og alveg svakalega dugleg. Hún hefur verið dálítið í sundinu og hún hjálpaði mér líka í fimleikunum og það að fá hana, ég fékk hana svona til að hjálpa mér í fimleikunum og koma svona meira inn í þá. Ég var þá svona að draga mig til hlés í þjálfun, það varð til þess að hún fór að lærði íþróttakennarann. Þannig að hún fór á Laugarvatn, þá var hún búin að eiga, já allavega eitt barn, já strákinn sinn. Þannig að á meðan hún lærði þá ákvað ég að þetta myndi ekki detta niður, þá var ég hér og þjálfaði krakkana. Svo kom hún bara galvösk inn.
GF: Já flott.
G: Þannig að hún segir að það sé mér að þakka að hún fór í íþróttakennarann. Ég er bara ánægð með það.
GF: Og fleiri…
G: Og svo tókum við Guðrún Einars, hún fór svo og lærði, hún fór í íþróttakennaraskólann líka og áfram svo í sjúkraþjálfun og hún er, fór til Amsterdam minnir, held ég sjúkraþjálfunina og hún, hvað hún gerir í framtíðinni, hún er nú komin til baka aftur, hún er ekkert að vinna hér sko þannig, það er aldrei að vita nema hún komi aftur. Þessar hafa náttúrulega hjálpað mér mjög mikið í kringum fimleikana og haldið þeim uppi.
GF: Við komum kannski að einstaklingunum aftur á eftir. En eitthvað skemmtilegt atvik sem átti sér stað í leik eða keppnisferð?
G: Ég var nú voða dugleg að fara með þessar stelpur í ferðir, sem sagt suður og keppa á mótum og við, þar sem við erum nú að grufla í Íslandsmeistaraveggnum þá kom nú í ljós að við erum með eina fjóra eða fimm einstaklinga sem fara á þann vegg sko, sem náðu að verða Íslandsmeistarar í trampólínstökkum og stökki og svona ýmislegt. Þetta voru yfirleitt mjög skemmtilegar ferðir sem við vorum að fara en ekki nein, ég man ekki neitt núna, ekki í bili sem er svona spes við það.
GF: Nei við getum kannski rifjað það upp á eftir.
G: Svo náttúrulega var alltaf, Ingólfur var svo alltaf að starfa í knattspyrnuráðinu, í mörg ár og við hérna, heimili okkar var yfirleitt svona sem opið hús eftir, það var náttúrulega áður en það kom svona flott aðstaða, þá komu yfirleitt leikmenn og þjálfarar í kaffi upp á torg eftir leiki. Fyrst heima hjá tengdaforeldrum mínum og svo þegar við Ingólfur flytjum þangað. Keyptum af þeim og þá fór húsið okkar að vera opið þannig að það var virkilega skemmtilegt, Aðalsteinn Aðalsteinsson, þegar hann þjálfaði hér, ætli það hafi ekki verið jú sumarið 1994 þegar yngsti minn fæðist, þá var hérna, annað hvort HM eða EM í knattspyrnu.
GF: Það hefur verið HM.
G: Þá var Steini mikið hjá okkur og horfið, við horfðum saman á leiki og það var grillað. Það var gott sumar.
GF: Keppnisferðalögin sem þið fóruð í, fimleikarnir. Hvert var þetta aðallega?
G: Þetta var suður.
GF: Suður, þá á Íslandsmót eða?
G: Þetta taldist Íslandsmót í almennum fimleikum, við vorum náttúrulega ekki að keppa í áhaldafimleikum. Þetta var titlað sem Íslandsmeistaramót og það var keppt í dýnustökkum, trampólínum og stökki yfir hest.
GF: Hvaða aldursflokkar?
G: Þetta voru, þær voru, við vorum að fara með þær 14, 15, 16 ára. Því þetta, aðstaðan hér bauð ekki upp á annað en við gætum, við vorum bara ansi góðar í trampólínstökkum þó græjurnar hér væru ekkert stórar og merkilegar þá voru, náðu þær ótrúlegum árangri. Maður sér það núna, miðað við áhöldin og tækin sem við vorum með.
GF: Einhver keppnisferð eftirminnilegri en önnur?
G: Nei… nú auðvitað var þetta náttúrulega mjög gaman þegar við vorum að vinna. Maður var, við náðum eins og ég segi það voru fjórar eða fimm stelpur sem voru með, náðu gullverðlaunum svo áttum við silfurverðlaun og svona, okkur fannst það voðalega gaman að svona lítið félag út á landi gæti staðið í liðunum fyrir sunnan.
GF: Hver er minning þín af keppnis- og æfingaaðstöðu félagsins? Hvernig hafa þau mál þróast síðan þú fórst að æfa þjálfa? Þið stökkvið kannski svolítið svona beint í…
G: Já við náttúrulega, þegar höllin kemur þá er bara keyptur inn, það var alltaf svona staðalútbúnaður sem fylgdi, sem átti að vera inni í einni, eitt stykki íþróttahöll. Það áttu að vera til kistur og hestar, stökkbretti og þetta.
GF: Það var svona uppskrift að…
G: Það var svona uppskrift að því hvað átti að vera í einu íþróttahúsi og við létum það náttúrulega bara duga. Það kom hérna jafnvægisslá, við fórum fljótlega í að kaupa tvíslá, notaða. Hún var notuð í mörg ár, svo fór hér rör, hitaveiturör svo hér var allt í gufu þannig að hún sprakk, sláin, hún er úr timbri. Það komu sprungur í hana, við notuðum hana ekkert eftir það. Svo hefur bara fimleikadeildin sjálf farið í að fjárfesta og hún hefur keypt, við byrjuðum á þessu, tvíslá, svo keyptum við stórt trampólín, það er búið að kaupa hér loftdýnu og allskonar tæki sem nýtist okkur í, til að geta keppt á landsvísu. Það er búið að skipta upp svolítið innan Fimleikasambandsins. Það er hópur sem keppir í hópfimleikum, það eru áhaldafimleikar og svo er verið, þessir hópfimleikar halda krökkunum lengur í íþróttinni og svo er búið, hópfimleikarnir komnir það langt að við litlu félögin út á landi náum ekki að keppa eftir þeim reglum. Þá voru settar léttari reglur, svona landsreglur sem við fórum að fara eftir. Svo höfum við bara endað í þessu, hvað kalla þeir þetta, alltaf verið að breyta nöfnunum á þessu, almennir fimleikar eða stökkfimi, þá er verið að keppa samt í sömu greinum og verið er að keppa í á hérna, í hópfimleikum fyrir utan dans. Við erum yfirleitt með, ekki með nóg í lið í hópfimleikum, þurfa að vera að lágmarki sex og að hámarki tólf og þá er þetta allt árgangamiðað og það er eitthvað sem við náum ekki.
GF: Nei einmitt.
G: Þannig að nú er farið að keppa meira svona einstaklingar og hóparnir líka ekki orðnir nema þrír til þess að gera okkur kleift sem erum út á landi að keppa.
GF: Koma til móts við það.
G: Já koma til móts við það. Þeir hafa gert það sem er bara mjög fínt enda hefur orðið mesta aukningin í fimleikum sko, þegar þú horfir á iðkendur. Það eru náttúrulega flestir iðkendur í fótbolta, ætli golfið komi ekki þarna á eftir. Við erum til dæmis ofar, það eru fleiri sem eru í fimlei… það eru fleiri sem æfa fimleika á landsvísu heldur en til dæmis körfubolta og handbolta.
GF: Það er nefnilega það. Hvað eru krakkar lengi að æfi fimleika?
G: Þær elstu hafa nú verið… hvað? Ætli ég hafi ekki haft elstu stelpurnar svona 17, 18 ára.
GF: Og eru iðkendur, hafa iðkendur verið margir í gegnum tíðina?
G: Þeir hafa rokkað, fara alveg ofan í 30, 40 og farið alveg upp í 60-80 en nú höfum við verið með þetta núna í mörg ár bara svona í kringum, á bilinu 50-60 krakka. Þannig að sú tala hefur haldist og það sem er skemmtilegt núna, þessi undanfarin ár, það koma fleiri strákar inn og sem eru, koma, þeir tolla sko og strákar núna sem eru búnir að æfa í vetur, eru strákar í 9. bekk. Þeir eru flottir og taka þetta, við tökum þetta sem svona parkour. Fórum með hérna, ég fór í ferð núna í ágúst 2014, fórum við til Ollerup í Danmörku og þar fórum við, og þar var einn strákur sem fór með okkur í þá ferð, sem fór inn á svona parkour-námskeið, þarna úti. Þannig að hann, við komum bara með hugmyndir og þannig drógust fleiri strákar inn í þetta.
GF: Já, það voru ekkert strákar fyrstu árin?
G: Nei, bara alls ekki.
GF: Bara enginn? Þeir koma ekkert inn í þetta fyrr en…
G: Ekki nema bara á síðustu árunum, ég meina til að vera, þó að einn og einn strákur…
GF: …hafi mætt á æfingu…
G: Já, þeir eru kannski þessir litlu, fyrst byrjuðum við hérna með, fimleikadeildin var með íþróttaskólann. Hún eiginlega sá um það til að byrja með.
GF: Það eru yngstu börnin?
G: Já, alveg þessir leikskólakrakkar. Þá voru auðvitað strákar en svo tók við fótboltinn og þeir duttu út en svo er, hefur verið fast núna, örugglega í nokkur ár einir þrír litlir strákar og þeir hafa, hvað annar í 4. bekk og hinn í 3. bekk, æfa bara samhliða fótboltanum.
GF: Fimleikar eru svolítið vaxandi íþróttagrein er það ekki? Mér finnst ég verða meira var við þetta bara svona í þjóðfélaginu. Miklu meira þegar ég var yngri.
G: Já, það er náttúrulega eftir að við náðum þessum Evrópumeistaratitlum í hópfimleikum.
GF: Já.
G: Og krakkarnir, þessir ungu sem eru að keppa í áhaldafimleikunum, þeir eru líka alltaf að ná lengra og lengra. Komast nær Norðurlandaþjóðunum.
GF: Það kveikir áhuga hérna á Húsavík líka?
G: Já, einhvern veginn smitar það. Þetta er líka áhorfendavænt að horfa á hópfimleikana. Þeir hafa aðeins verið aðeins sýndir í sjónvarpinu. Þetta gengur svo hratt. Einu sinni voru sko fimleikarnir ekki áhorfendavænir því það varð alltaf að dæma hvern einstakling eftir hvert áhald. Það kom alltaf svo leiðinlegt hlé, þetta gekk ekki nógu smurt en þegar þeir fóru að láta þetta ganga, þetta gengur miklu smurðara fyrir sig. Þá komu fleiri að horfa á því þú nennir ekki að vera í íþróttasal og horfa á ekki neitt.
GF: Nei, það er mikið rétt.
G: Það er þetta sem hefur lagast.
GF: Merkilegasta íþróttaafrek svona hérna innan fimleikadeildarinnar? Þú nefndir þessa titla áðan…
G: Það eru þessir titlar. Unnum sko fyrst í, ég á eftir að ná stelpunni sem að, það er hún Heiður Vigfúsdóttir sem vann örugglega fyrsta titilinn hjá okkur í trampólínstökki og ég á eftir að ná í hana með, ég er ekki alveg klár með ártalið, ég er ekki klár á hvaða ártal þetta er.
GF: Það er minnst á þetta í Sögu Húsavíkur. Getur það ekki verið?
G: Það gæti verið.
GF: Ég held ég hafi verið að lesa þetta þar. Þá var Íslandsmeistaratitill, akkúrat í þessu. Hvað segir þú? Það eru fjórir aðrir eða þrír?
G: Svo er það, það er sem sagt Heiður Vigfúss, það er Anna Karen Jónsdóttir, Svava Bjarkadóttir og Harpa. Það eru fjórar. Harpa Hrönn Björnsdóttir en Harpa Hrönn vann tvisvar.
GF: Já.
G: Harpa Hrönn er hérna, Anna Karen býr fyrir sunnan og Heiður á Egilsstöðum. Þannig að, þetta er mjög skemmtilegt, ég einhvern veginn hélt að þetta væri ekki svona mikið.
GF: Nei, þetta er nú alveg…
G: Þetta var gaman þegar ég fór að glugga í þessu, grúfla í þessu fyrir þennan Íslandsmeistaravegg.
GF: Já, sem er von á?
G: Já hann verður hérna, við ætlum að setja hann hérna niðri. Við ætlum að fá hann hérna Sigmar til að hanna þetta með okkur. Þannig að þegar þú kemur inn í höllina, inn ganginn þá getur þú séð þetta og ég held að Íslandsmeistaratitlarnir hjá Völsung séu fleiri en okkur grunar.
GF: Það held ég líka.
G: Ég er einhvern veginn viss um það og ég vil líka náttúrulega setja upp þarna nöfnin á þessum, við erum náttúrulega með þrjá þarna sem hafa farið á Ólympíuleika. Já, og sjálfsagt gleymir maður einhverjum, þeir fóru þarna á skíðum.
GF: Já, alveg rétt. Hvernig sérðu framtíð félagsins fyrir þér? Ekki bara fimleikadeildin.
G: Nei hún er mjög sterk sko, ég bara sé náttúrulega, það er mjög magnað eftir að við fengum gervigrasið. Það er náttúrulega þvílík lyftistöng, ég veit ekki hvar við værum að spila til dæmis þessa leiki sem við erum að spila núna, bara, það er náttúrulega farið að byrja spila fótboltann, bara í apríl-maí, leikina og þetta er náttúrulega gríðarlegur sparnaður líka fyrir okkur. Meistaraflokkarnir keyrðu einu sinni í viku inn á Akureyri. Nokkra vetur og æfingarnar voru klukkan 10 sem þýddi að æfingin var búin klukkan 11 og þá áttu þeir eftir að keyra til baka í misjöfnu veðri og svo fóru krakkarnir bara í skólann daginn eftir þannig að þetta var ótrúlegt afrek hjá þeim. Og þetta kostaði okkur, hver ferð kostaði mikla peninga þannig að æfa inn á Akureyri hefur verið 200-300 þúsund á hverjum mánuði sem að er ekki í dag. Þetta er gríðarlegur sparnaður. Það, við þurfum þá ekki að leigja höllina, sem sagt Bogann undir heimaleikina okkar þannig að þetta er náttúrulega gríðarleg lyftistöng. Ég sé bara Völsung vaxa og dafna.
GF: Núna skaltu ekki halda aftur af neinu. Hvernig upplifir þú áhrif íþróttafélagsins á samfélagið á Húsavík?
G: Ég náttúrulega upplifi, því maður er svo innvinklaður í þetta, þá finnst manni það náttúrulega skipta alveg gríðarlegu máli og ég tók við 2011, þá var Linda búin að vera formaður í ellefu ár og oft á tíðum bara mikið til ein, fékk ekki, gekk illa að fá fólk í stjórn og þannig að þetta lenti dálítið mikið á hennar herðum, bara allt saman og ég veit ekki hvaða ár það er sem kemur starfsmaður hérna inn sem, þú veist, við ráðum framkvæmdastjóra. Ég er ekki alveg klár á því ártali. Því það náttúrulega að reka þetta og halda utan um þetta allt, náttúrulega orðnar gríðarlegar skyldur sem að fylgja á, sambandi bara við lög og reglugerðir, og skatta og skil á reikningum og iðkendum…
GF: Skipulagning á öllu…
G: Já, bara öllu saman inn til ÍSÍ og allt sem við þurfum að skila, það er ekki hægt að halda utan um þetta án þess að vera með starfsmann í vinnu. Ég veit ekki hvernig þetta væri ef það væri ekki. Ég meina félagið núna á árinu 2014 er að velta um 60 milljónum og það er maður ekkert með í plastpoka, bókhald fyrir svoleiðis eða utanhald svo að vel sé. Við höfum reynt að herða dálítið reglurnar í þessu, sérstaklega hvað varðar fjárhaginn og bara að allt sé upp á borðinu og við réðum bókara til að vera hér bara með fasta viðveru, annars vorum við með bókara sem bara vann þetta heima hjá sér eða á sinni skrifstofu þannig að pappírar, það voru aldrei neinir pappírar hér [skrifstofu Völsungs], þú gast þannig séð aldrei vitað almennilega stöðuna. Nú erum við bara að reyna halda í að allir reikningar og allir pappírar fara bara hér, hingað inn og hér kemur þú bara, maður kvittar bara á að það megi borga eða Jónas sendir póst „má ég borga þennan reikning?“ Um leið og hann fær leyfi til þess getur hann borgað reikningana og svo getur maður bara fengið að vitað, staðan er svona og það á eftir að borga þetta. Þetta er ekkert óljóst lengur. Þannig að það er, ég held að um leið og samfélagið hér finnur að það er haldið svona vel utan um þetta verði menn svolítið jákvæðari. Einu sinni var það, „allur peningur fer í meistaraflokkana“.
GF: Kannast við það annarsstaðar frá.
G: Er það ekki? En nú er til, það eru þónokkur ár síðan bókhald yngri flokka og meistaraflokka varð aðskilið. Það var bara krafa frá ÍSÍ að bókhald meistaraflokka og yngri flokka yrði að vera aðskilið. Einu sinni var þetta bara í einum graut og þá auðvitað leit það út af því að þú varst að borga æfingargjöldin fyrir barnið þitt að þá værir þú að borga laun þjálfarana í meistaraflokk eða ferðirnar eða… mér finnst enn kannski að við séum ekki alveg komin upp úr þessum hugsunarhætti í samfélaginu og við erum svo líka að vinna í því að gera félagið að fyrirmyndarfélagi ÍSÍ þar sem eru stífar, stíft utanumhald um alla hluti. Þjálfara, auðvitað bókhald, menntun og við erum til dæmis núna rétt að lesa yfir forvarnir og þá sé til dæmis viðbragðsáætlun gagnvart einelti eða kynferðisafbrotum eða öllu, því að íþróttafélagið er í rauninni spegilmyndin af samfélaginu. Við erum að takast á við, við höfum alveg þurft að takast á við eineltismál, kynferðisbrotamál, andlát, þú veist það kemur allt hér inn. Þannig að við þurfum að taka á í rauninni ótrúlegum hlutum. Þá er rosalega gott að vera með eitthvað í höndunum, vita. Er barnið lagt í einelti? Ef að eitthvað kemur upp á þá gerum við þetta svona, að það sé öllum ljóst að þetta sé gert svona. Þannig að ég held að um leið og við höfum náð þessu öllu saman, fólk sér þetta, þá held ég að menn fari nú að líta á þetta alveg jákvæðum augum. Að þetta sé, að allir hlutir séu í lagi.
GF: Yngri flokkastarfið er náttúrulega mjög öflugt hérna.
G: Það er mjög öflugt.
GF: Hvað eru það margir iðkendur sem fara hér í gegn eiginlega?
G: Guð, Jónas er nú með þá tölu nákvæmlega en það sem fer hérna inn í félagið en það er mjög stór prósenta barna hérna sem stunda einhverjar íþróttir en svo vantar okkur kannski líka að hugsa um þá sem vilja hreyfa sig en ekki taka þátt í keppni. Það er alltaf einhver hópur og þá vantar okkur kannski að gera eitthvað fyrir þá og það er það sem við höfum verið að velta upp og prófuðum hérna aðeins, að vera með á föstudagskvöldum. Það sem það var bara, mátti koma og leika sér en samt undir eftirliti og smá skipulag. Prófuðum að vera með stelpurnar sér og strákana sér. Þau voru mjög ánægð með þetta.
GF: Bara frjálsir tímar hérna[Íþróttahöllinni]?
G: Já, ég hugsa að við reynum að halda því aftur, sem sagt næsta haust sko og svo var aðeins verið að ýta á okkur, við stofnuðum almenningsíþróttadeild þar sem við ætlum að taka íþróttaskólann og körfubolta, eða prófa að vera með körfuboltaæfingar hérna.
GF: Nei, það hefur ekkert verið? Bara námskeið?
G: Þangað hafa til dæmis sótt krakkar sem ekki hafa verið í fótbolta eða neinu. Þetta eru krakkar sem ekki hafa stundað neinar greinar, þær hafa farið í körfuboltann og, svona deildir sem eru kannski með litla starfsemi, eru komnar þarna undir, þannig að þær séu ekki í einhverju lausu lofti. Við getum þá ýtt undir, hjálpað til, og ekki leggja þær alveg niður.
GF: Nei einmitt.
G: Og svo koma kannski betri tímar.
GF: Já einmitt. Við fórum kannski aðeins út fyrir efnið, út fyrir fimleikadeildina en það er nú allt í lagi að eiga það á upptöku líka. Einhverjar sögur já, eitthvað búið að skjóta upp í kollinn á þér?
G: Sem tengist þá fimleikunum?
GF: Já.
G: Nei, en við förum nú stundum inn á Akureyri.
GF: Í keppnis- eða æfingaferð?
G: Nei bara, bara til að fá að fara á æfingar. Stundum fórum við bara líka inn á Akureyri til að horfa á mót, gera eitthvað saman.
GF: Já breyta til.
G: Ég fór nú örugglega einhvern tímann, ég átti hérna Lödu Sport, fór með skvísurnar með mér og, þetta er sko, var sko gömul Lada Sport og mig minnir að gírstöngin hafi verið, hún var ekki ekta gírstöng, hvort það var skrúfjárn eða eitthvað og rúðuþurrkurnar upp á Víkurskarði duttu út, í mígandi rigningu, þannig að, en þeim fannst þetta mjög skemmtilegt og einhvern veginn komumst við og rúðuþurrkurnar duttu svo í gang, svo bara þegar líða tók á.
GF: Einmitt. Einhverjir einstaklingar sem þú myndir vilja bæta við?
G: Þetta eru nú þessir sem ég nefndi, svona voru mest þegar ég hef verið. Svo hérna hafa verið hérna hjá mér fullt af þjálfurum. Við höfum líka fengið, það kom örugglega, tvo, tvö ár sem að komu, við fengum þjálfara frá Stjörnunni í Garðabæ til að koma hingað og vera með eins og æfingabúðir. Það gekk mjög vel, svo náttúrulega hafa bara verið þessar stelpur sem ég svona þjálfað og verið hérna í fimleikunum, svo taka þær svona við. Ég, það hafa náttúrulega verið margar, margir þjálfarar, ég þyrfti bara að fara lista það upp hvað þetta eru margar stelpur sem hafa komið hérna að þjálfuninni í fimleikum sko.
GF: Ungar stelpur sem hafa verið aðalþjálfarar eða aðstoðarþjálfarar?
G: Já bæði. Byrja þá sem aðstoðarþjálfarar og tekið svo við. Við höfum alltaf fengið svona ungar og sett þær á námskeið. Því það er náttúrulega svolítil kúnst að þjálfa fimleika. Það er náttúrulega svolítið öðruvísi. Við erum alltaf, þurfum alltaf, það er svona dýrara í rauninni að æfa fimleika heldur en bara handbolta og fótbolta, ekki bara hér heldur annars staðar því þú ert með færri einstaklinga á bakvið hvern þjálfara heldur en í handbolta eða fótbolta. Þú getur verið einn þar með tuttugu en þú getur ekki verið einn með tuttugu að æfa fimleika. Það er alltaf, þú ert með færri iðkendur sem sagt á hvern þjálfara. Það er náttúrulega meiri aðstoð og…
GF: … og einstaklingsmiðaðra.
G: Þetta er það. Þú þarft náttúrulega að styðja við og halda við, svo ekki myndist langar raðir þá þarft þú að vera með svolítið þannig, það er alltaf dýrara að æfa fimleika eins og ég segi, heldur en handbolta eða fótbolta.
GF: Já, þetta fer nú að verða komið hjá okkur.
G: Þú tekur þá þetta bara út…
GF: Ég bara pikka þetta upp og svo notum við þetta eða notum þetta ekki, það er bara þannig… Ég var að lesa up Skrúfumótið.
G: Skrúfumótið, það hét það já.
GF: Var það þetta mót sem þú varst að…
G: Já. Það var svona þetta. Það var keppt í, á dýnu og, og hérna trampólíninu. Það hét í upphafi Skrúfumót já.
GF: Já okei. Við vorum að… Þær voru að vinna á trampólíni þá?
G: Þær voru að vinna á, ég hélt að þetta hafi allt verið á trampólíni en hún Svava á stökki, sem er þá sem sagt yfir hest og þá var það ekki… Núna er þetta trampólínhestur sko en þarna þegar hún var að keppa er það stökkbreytti eða sem sagt bara venjulegt bretti, ekki trampólín. Þannig að það var svona að hluta til eins og áhaldafimleikarnir… En svo var verið að fara setja trampólínið, eins og í hópfimleikunum. Þú keppir tvær umferðir á trampólíni og ein umferð er trampólín og hestur.
GF: Já, ég skil. Viltu bæta einhverju við svona, við þetta sem við höfum verið að ræða?
G: Nei, ég náttúrulega bara vona að fimleikarnir haldi hér áfram, lengi enn. Af því það er náttúrulega alltaf gott að æfa bara fimleika á móti, hvort sem það er handbolti, fótbolti eða hvað er. Það er náttúrulega miklar styrktaræfingar í þessu, við teygjum mikið og vel á.
GF: Góður grunnur?
G: Þetta er góður grunnur og þeir segja það, þær stelpur sem hafa æft fimleikana og líka fótboltann, þær eru mýkri og svona, lenda síður í meiðslum af því þær eru búnar að teygja á náranum og lærunum og þessu, miklu betur heldur en þeir sem bara æfa fótbolta. Þeir einhvern veginn, nenna menn ekki að teygja á, það er bara ótrúlega skrítið. Þannig að ég bara vona að þetta bara lifi enn.
GF: Og er ekki íþróttaskólinn fyrir ungu börnin góður grunnur, eða svona góð byrjun fyrir þessa krakka?
G: Jú, við finnum það náttúrulega, að þessir krakkar sem hafa komið hérna á laugardagsmorgnun til að koma í þetta stóra og mikla íþróttahús. Þetta er náttúrulega ákveðinn grunnur að þekkja allt kerfið hérna inni, áður en þú kemur svo bara í skólann eða, eða áður en þú ferð bara að æfa, þegar þú ert orðinn þetta, sex, sjö ára gamall. Þá veistu alveg svona út á hvað systemið gengur. Þannig að við finnum stóran mun á þessum krökkum sem hafa verið í íþróttaskólanum og aldrei komið hérna inn, þegar þau koma í íþróttirnar, bara í skólann, í skólaíþróttirnar.
GF: Mig langar svona að spurja, gleymdi því áðan; Var svona samstarf milli skólans og Völsungs eða var þetta alveg tvennt aðskilið? Sem sagt fimleikadeildin.
G: Já nei hún tengist ekki…
GF: Ekki neitt? Einmitt. Þá eru það bara lokaorð til Völsunga?
G: Ertu þá að meina svona sem snýr aðallega að fimleikunum?
GF: Bara það sem þú vilt.
G: Ég bara, svona eins og maður endar alltaf. Eitt sinn Völsungur, ávallt Völsungur. Ég, maður bara, því það skiptir svo gríðarlega miklu máli að sem sagt utanumhald og aðstaðan fyrir börnin til að stunda íþróttir, því þetta reynir líka svo rosalega mikið á félagslegu hliðina og eins og þetta er náttúrulega orðið í dag þar sem allir eru bara í símanum eða tölvunum og samskiptin ekki orðin mikil, þá held ég að þetta skipti alveg gríðarlegu máli.
GF: Þetta er ekki bara hreyfingin.
G: Nei þetta er ekki bara hreyfingin heldur líka, við erum líka að reyna koma því inn í þjálfarana okkar að þetta eigi að vera, þetta á að vera skemmtilegt. Það á að vera gaman að æfa hérna íþróttirnar og sumar æfingar eru leiðinlegar og aðrar eru skemmtilegar. Það er bara eins og gengur en við verðum að reyna hafa þetta skemmtilegt, þannig að krakkarnir hafi gaman af því að koma á æfingar og þegar þau fara heim af æfingum þá hafi, þá geti þau sagt að þetta hafi verið gaman og þá, og þá þarf að uppfræða þjálfarana um það að stundum getum við gert eitthvað allt annað á æfingunni. Þú ert að fara á fótboltaæfingu en þú ferð bara kannski í hornabolta eða brennó eða hvað þetta heitir allt saman.
GF: Já, virkja þau sem hóp líka?
G: Já virkja af því… ég held að nú fari fyrst að reyna á það að menn geti haft samskipti, því að öll samskipti eru orðin ekki maður á móti manni.
GF: Já einmitt.
G: Þannig að ég held að ef að við getum haft þetta þannig að allir geti haft gaman þá held ég að við náum árangri, við náum langt.
GF: Já, það er markmið útaf fyrir sig…
G: Já
GF: … að hafa gaman. Já einmitt, þá þakka ég þér bara fyrir þetta viðtal.