18. júní 2015
Þekkingarsetrið á Húsavík
E. er Egill Olgeirsson
G. er Guðmundur Friðbjarnarson
G: Þá erum við komnir í gang og fyrsta spurning er hver eru fyrstu kynni þín af Íþróttafélaginu Völsungi?
E: Fyrstu kynni mín af Völsungi er bara við fæðingu sko af því að Völsungur og við guttarnir í Skálabrekku sko, vorum saman Völsungur. Það var okkar uppeldi sko, það var að vera í íþróttum með Völsungi. Þetta er náttúrulega eins og, þó að ég væri ekki nafngreindur eða mjög nafngreindur af því að ég var svo mikið í sveit á sumrin en bræður mínir náttúrulega margfaldir meistarar, bæði með Völsung og Íslandsmeistarar, bæði á skíðum og í fótbolta. Þannig að það, þetta var samofið, bara fyrsta tilfinningin en fyrsta sem ég starfa verulega fyrir Völsung er ekki fyrr en ég er orðinn fullorðinn svona fyrir tilviljun að ég var náttúrulega töluvert hér í forsvari fyrir málefni fatlaðra og þegar við stofnuðum Bocciadeildina og tókum þá ákvörðun að vera ekki að stofna sér íþróttafélag fyrir fatlaða heldur að hafa það innan Völsungs og hafa það sem sérdeild og okkur var strax mjög vel tekið af þáverandi stjórn Völsungs og ég held að það hafi verið happaskref sem sagt að vera að reka þetta innan Völsungs þannig að íþróttir fatlaðra væru bara hluti af heildinni eins og við viljum upplifa en ekki eitthvað sem væri sér og starfið hefur náttúrulega fyrst og fremst verið fyrir fatlaða í Bocciadeildinni en þar innan vébanda okkar hefur líka verið að starfa eldri borgarar sko, þannig að það hefur verið býsna breiður hópur en stofnun Bocciadeildarinnar er svolítið sérstök sko vegna þess að við vorum eiginlega plataðir í að stofna hana. Það var svolítið gaman frá því að segja það var okkar ágæti læriföður Vilhjálmur Pálsson. Hann átti dóttur sem var að starfa á skrifstofu og starfar enn, Karólína eða Lína hans Villa, að hún er enn að starfa fyrir ÍF sem framkvæmdastjóri útbreiðslusviðs og samtakanna Special Olympics, að hún hafi hringt í pabba sinn og sagt að menn yrðu að fara taka þátt hérna, hvort hann vildi ekki senda einhver fulltrúa á landssamband þing ÍF sko eða hvort Völsungur vildi ekki gera það og Villi náttúrulega sá strax að það kostaði peninga að senda menn á þing og hann datt það snjallræði, hann hringdi í okkur Kiwanismenn og sagði hvort við vildum ekki styrkja eins og einn mann á þing, þannig fjárhagslega og auðvitað sögðu menn já við svona góðu erindi en Villi er nú ýtinn sko og hann meinti ekki bara að senda, borga undir manninn og heldur þegar hann var búinn að fá já, þá sagði hann „hafið þið ekki einhverja góða menn sem hægt er að senda?“ Úr varð að við urðum að senda einn félaga sem varð formaður Bocciadeildar, hann Braga Sig. og þannig að Kiwanisklúbburinn í sjálfu sér stofnaði deildina með því að hlýða kalli Villa, sendi strax einn mann á þing ÍF og úr því varð svo mikil vakning að þegar hann kom heim ákvað klúbburinn að vinna að því að stofna íþróttafélag fyrir fatlaða og niðurstaðan af þeim viðræðum við Villa og svo síðan stjórn Völsungs var að það var áhugi að stofna bara innan Völsungs sem og við gerðum og auðvitað við Bragi og þeir sem lentu strax í fyrstu stjórn eru búnir að sitja í henni síðan. Þetta var nú árið 1989 að við stofnum félagið eða deildina, Bocciadeild Völsungs 24. mars 1990 og síðan vil ég meina, við erum með mjög öflugt starf í þessari deild bara hvert einasta ár. Við höfum sent á, keppnisfólk á helstu mót landsins öll þessi ár. Þ.e.a.s. Íslandsmót, bæði einstaklingskeppni og liðakeppni, á Hængsmót á Akureyri sem er svona ígildi Íslandsmót, er búið að halda í yfir 35 ár og náttúrulega öll minni mót sem við höfum komist á. Þessi litla bocciadeild er þegar búin að halda Íslandsmót fyrir sem sagt hreyfinguna. Fyrst ´95 og svo aftur 2006 sem er náttúrulega stórvirki fyrir svona litla deild að halda 200 manna eða yfir 200 manna Íslandsmót í boccia í einstaklingskeppni en það gekk bara með afbrigðum í bæði tilfellin og komu við á sem ekki tíðkaðist að við vorum í miklu og góðu samstarfi við félögin á Norðurlandi. Allt frá, eða frá Húsavík, tvö félög á Akureyri, Siglufirði og Sauðárkrók og þessu, þetta samstarf höfum við rækt mjög vel. Við komum fljótlega, ég man ekki alveg árin, fljótlega eftir stofnun þá, þá hvöttum við til þess að það yrði haldið Norðurlandsmót og koma því á og það hefur verið haldið alla tíð síðan á hverju einasta ári sko. Sem er svo sem algengt í öðrum íþróttagreinum, er, var frekar svona á árum áður að menn voru halda þessu. Við höfum haldið þessu út. Það gengur þannig fyrir sig að það er bara ákveðin röð á því hvaða félag tekur við og það gengur alltaf hringinn að halda mótið. Það er Húsavík, Akureyri, Siglufjörður, Sauðárkrókur, til baka á Akureyri og hérna austur og svo aftur til baka á Akureyri, þeir koma alltaf tvisvar því þeir eru með tvö lið. Þannig að þetta eru hin bestu mót og eru haldin alltaf á haustin og hafa tekist mjög vel þannig þetta er svona minnisstætt úr starfi Bocciadeildarinnar. Það má eiginlega segja Braga til hróss, hann er búinn að vera formaður frá upphafi, við erum ekkert mikið verið í því að vera í að skipta um stjórn, það er ekkert. Það er engin löng röð af fólki sem vill taka þetta að sér sko. Þetta er tímafrekt en við höfum allan tímann sem sagt verið í miklu og góðu samstarfi við Kiwanisklúbbinn og hann hefur verið helsti styrktaraðili deildarinnar alveg frá upphafi og er enn í dag.
G: Bara síðan Villi hringdi í þá?
E: Já bara frá þessu eina símtali Villa sem sýnir hvað Villi var öflugur leiðtogi að menn gerðu allt fyrir hann sko og þetta var líka svolítið klókt. Hann sá kannski að hérna voru komnir ábyrgðaraðilar og hann þurfti ekki einu sinni að fylgja þessu eftir.
G: Já einmitt.
E: Þannig að það var mjög gott og sama má segja um það, við höfum, deildin hefur verið rekin í þessi í núna yfir tuttugu, í yfir aldarfjórðung. Við höfum komist yfir öll árin án þess að safna tapi sko. Það er náttúrulega vegna þess að við höfum haft góða stuðningsaðila víða og verið mjög duglegir í fjáröflun. Þetta fólk, fatlað fólk er afskaplega duglegt þegar kallað er til starfa og þrátt fyrir það að við höfum ekkert verið að spara sjálfu sér í ferðum þannig að við höfum verið með gott samstarf við flutningsaðila eða sem sagt rútufyrirtækin og öðru því um líkt en við, þú ferð ekkert með svona fólk og lætur það búa í skólastofu eða eitthvað slíkt, það er kannski hreyfihamlað eða þroskaheft að það þarf mikinn stuðning marga fararstjóra. Þannig að við höfum eiginlega alltaf verið að búa á gistiheimilum eða á hótelum þannig að þetta eru ekkert ódýrar ferðir og það sem sagt hefur verið tekist að fjármagna þetta og deildin stendur vel fjárhagslega og það er ekkert að dofna, frekar að aukast starfið heldur en hitt og þetta er mjög ánægjulegt það. Við sjáum af öðrum deildum Völsungs að, svona þegar menn hafa verið að stofna aðrar deildir að ekki hafa allar átt langa lífdaga. Þeir hafa bara sofnað aftur svona, í kringum einhverja áhugamenn en þetta hefur sem sagt verið svona iðkendur allt að tuttugu í fötlunarhópnum, fimmtán, sextán. Það er ekkert fámennt þegar maður er að horfa á svæðið.
G: Nei alls ekki.
E: Og við höfum ekki bara verið að hugsa um innanbæjar sko. Við höfum boðið mönnum í nágrannar svæðunum að vera með okkur og það má segja það að það hafi verið iðkendur framan úr Reykjadal, iðkendur framan úr Bárðardal, austan úr, alla leið austan af Öxarfirði. Þannig að það var einn og einn í hvert skipti en viðkomendur hafa lagt á sig og við höfum sem sagt aðstoðað við það að mæta á æfingar einu sinni, tvisvar í viku og það hefur þurft að keyra hundrað kílómetra. T.d. Bárðdælingurinn Ásgrímur, hann er búinn að vera með okkur í fimmtán ár og er enn á fullu, kemur, ja lengst af tvisvar í viku yfir veturinn þannig að þetta er ótrúlegt, dugnaður sko.
G: Já aldurshópur iðkenda er það ekki..?
E: Já aldurshópur iðkenda…
G: Já, ekkert tilgreindur?
E: Frá bara, að vísu við vorum alltaf með þetta miðað við þegar menn voru komnir á unglingsárin sko, fimmtán, sextán ára. Svona þegar menn eru farnir að ráða sér sjálfir eða ættu að gera það en síðustu árin, af því að hér var, sem sagt komið í ljós að hér var töluvert af fötluðum börnum að, og þroskaheftum sem við sáum að þyrfti kannski að venja við, ef þau höfðu áhuga og buðum upp á það og nú erum við búin að vera með í tvö ár sérstakan æfingahóp fyrir krakka. Ætli það sé ekki sjö til tólf ára, eitthvað svoleiðis. Það eru svona fimm í því, hafa verið svona núna og það hafa verið að koma upp úr þeim hópi eins og í fyrra og fóru að fara með okkur á Íslandsmót og við höfum tekið þessa inn á heimamótin, þessa krakka. Tvö síðustu Húsavíkurmót hafa þeir verið með á, þessir krakkar sko og það er búið að vera gaman. Boð um að fara á Norðurlandsmótið og það var bara ein sveit í það í fyrra sko. Þannig að þau eru kannski ekki alveg tilbúin í það á þessum unga aldri þessir krakkar að fara eða foreldrarnir vilja ekki sleppa þeim. En þetta í blóma sko þannig að það er ekkert og síðan höfum við svona stutt við þau. Við tókum eldri borgarana, töldum þá, af því það heitir Bocciadeild Völsungs en auðvitað átti að vera fleiri greinar en það átti að vera mest í því og eldri borgarar hafa verið duglegir við, við að stunda boccia og hafa verið, er allan veturinn með æfingar þrjá daga vikunnar og við höfum alltaf boðið þeim að fara á mótin með okkur þegar það eru, þeir kalla það þá opinn flokk en ekki fatlaðra flokk og það hefur nú helst verið að þau hafi farið með okkur á Norðurlandsmótið, mætt á það og fyrstu árin sem sagt voru mjög virkir fullorðnir eða eldri borgarar sem fóru með okkur á mörg mót sko. Kepptu í opnu og höfðu afskaplega gaman og þau náðu góðum tengslum hérna við Akureyri, Siglufjörð og Sauðárkrók. Góð sambönd þar á milli en það er bara með eldri borgara eins og aðra, allir eldast og þeir týna tölunni en það voru fleiri nú á síðustu árum en áður þannig að það hefur frekar aukist sá þáttur en ekki sami áhugi að fara á mót á vegum sem sagt Bocciadeildarinnar en aftur komið inn að vera virkir frekar í starfi eldri borgara sem eru farin að halda sín sjálfstæðu mót. Dæmi um það er náttúrulega eins og landsmót 50 plús sem var haldið í fyrra og þá auðvitað voru stór bocciamót sko, við tókum það að okkur að standa fyrir því fyrir Ungmennasambandið með aðstoð Kiwanisklúbbsins sko, önnumst þar dómgæslu eins og á öðrum mótum hjá okkur og ég held það hafi bara tekist mjög vel. Það var náttúrulega langfjölmennasti hópurinn, keppnisgreinin á Landsmótinu er orðin boccia sko, á móti 50 plús. Þess vegna er það mesta utanumhald á sjálfan keppnisdaginn og við sáum sem sagt um þetta og ég held bara með glæsibrag. Ég bara segi það, fullyrði það og væntanlega fara einhverjir núna á Blönduós og gerir ráð fyrir því. Sama má segja um alveg fram undir þetta að kannski er útaf því sem ég sagði, fjárhagurinn hefði gengið ágætlega, þeir sem hafa þjálfað, það hefur verið gert sem sjálfboðavinna öll árin þangað til, það hefur svona aðeins farið að greiða núna síðast tvö, þrjú árin. Sumir þjálfarar hafa fengið greiðslu. Það hefur meira verið svona af praktískum ástæðum útaf því það var svona áróður, ekkert áróður, bara ákveðið innan Völsungs í heild sinni að þjálfarar færu á launaskrá en ekki einhver, borga akstur eða eitthvað eins og var í gangi hjá deildum eða borgað sem, ekki svona sem laun en við höfum verið það heppnir að við höfum haft marga eða nokkra þjálfara sem hafa unnið þetta sem sjálfboðavinnu þannig að það hefur hjálpað okkur og farið í þessar ferðir allar launalaust án nokkurs vafa, bara, mæta bara á mótin.
G: Hverjir eru það sem hafa verið að þjálfa?
E: Það er náttúrulega, hefur verið formaðurinn og ég og Kristín Magnúsdóttir farið flest öll þessi mót í 25 ár sko, sem sagt fylgt liðunum sem, sem sjálfboðavinna eða áhugamennska og vonandi verður það sem lengst og svo er jafnvel yngra fólk að koma inn og svona fylgt okkur. Sumir eitt ár og tvö ár þannig að þetta hefur bara gengið ágætlega en það hefur verið aðeins á síðustu árum verið útaf þessum þrýstingi ef það má tala um það, því það voru allir aðrir, ef það hafa verið einhverjar greiðslur þá hefur það verið fyrir, fyrir þetta yngra fólk sem hefur komið og fengið smá greiðslur fyrir þjálfun en ekki við.
G: Hafa það þá verið íþróttakennarar hér á svæðinu sem hafa tekið þetta?
E: Að sér?
G: Já.
E: Já, já, þetta er allt bara á okkar vegum í sjálfu sér. Við höfum kallað fólk til sem er svona inn í þessum geira svona. Í dag sem hefur þjálfað mest fyrir okkur Anna María Þórðardóttir. Hún hefur meira að segja náð þeim árangri þannig að ÍF er farið að nota hana sem svona fararstjóra í greinum á mót erlendis sem er náttúrulega upphefð fyrir okkur að, að það sé valið þjálfarteymi frá okkur sko. Það er náttúrulega, mér var að vísu boðið það fyrir nokkrum árum og ég bara hafði ekki tíma til að fara þá. Special Olympics en það er náttúrulega gríðarlegt stórmót sko, en við höfum sent þetta eða alltaf sótt um að fá að senda einstaklinga á það mót. Við erum búin að senda þónokkra á þau mót sko og fleiri mót. Við höfum sent þau á mót í Danmörku. Núna er verið að senda á mót í Færeyjum, Svíþjóðar, Belgíu og svo Ameríku einu sinni, tvisvar. Þannig að þetta hefur ekki verið eitthvað svona sem ekkert hefur verið að gerast í sko, það er mikið að gerast í þessu.
G: Það er mikil starfsemi í þessu.
E: Öll ár og svo finnst mér ástæða til að nefna eitt sem við erum svolítið stoltir af. Það voru svona félög á Austurlandi, það er Viljinn á Seyðisfirði, við náðum góðum tengslum við hann bara í gegnum Íslandsmótið. Það var bara vegna þess að það var stúlka hérna sem flutti austur sem hafði verið hjá okkur að hún, þar voru nokkrir að æfa og hún svona, við héldum tengslum og höfum haft mikil samskipti við þá, að svona þegar við förum á Íslandsmót þá koma þeir og eru með okkur í tengslum við okkur og við höfum boðið þeim á Norðurlandsmótið þegar við höfum haldið það þá sem gestir og þeir hafa mætt hjá okkur. Þeim er auðvitað ekki boðið á mót, öðrum Norðurlandsmótum en bara þegar það er hérna. Þannig að við höfum rækt gott samband við Austfirði líka. Það er mjög, sem mér finnst sögulega skemmtilegt fyrir Völsung því það var náttúrulega hér á fyrstu árum Völsungs, þá voru mjög mikil og góð samskipti við Austfirðinga. Þannig að við höfum rækt það mjög vel.
G: Eftirminnilegir einstaklingar… bíddu nú við. Keppendur sem hafa verið að fara út að keppa fyrir hönd Völsungs?
E: Í þetta?
G: Já.
E: Já við höfum sent á mörg, sem sagt við sækjum yfirleitt um öll mót sem eru í boði og það er eins og það er. Það er náttúrulega valið í þetta, það er náttúrulega komið á landsliðsklassa í viðkomandi grein og við höfum náttúrulega komið okkar mönnum oft og það er… Kristbjörn er búinn að fara. Olgeir minn er búinn að fara. Gerða fór einu sinni, Ásgrímur einu sinni, það er náttúrulega alltaf, það er skemmtilegra við íþróttir fatlaðra, það er alltaf reynt að láta menn, séu ekki að fara aftur og aftur á sömu mótin heldur séu nýir einstaklingar þannig að við höfum, og Sylgja núna síðast á reyndar Evrópumót með, þá var Anna María með henni sem þjálfari fyrir bocciahópinn og, og í framhaldi af því var hún síðan valin af ÍF núna til að vera í að vera þjálfa hópinn sem fer í næstu Special Olympics sem er núna í, síðsumars vestur í Ameríku og hún hefur sem sagt verið að skreppa suður til að þjálfa það úrtak, landsliðsúrtak. Við erum stoltir af því, það er kostur líka.
G: Þannig að landsliðsþjálfarinn er Húsvíkingur?
E: Í þessari grein núna, það er náttúrulega ekki víst að hann haldi því fyrir næsta mót. Hann er í því núna að halda því og sama, við höfum átt, við höfum, náttúrulega þetta er svo fjölmennt að þegar maður er að tala um eins og Íslandsmótin, þetta, stundum þegar maður er að segja frá því, það er svona eins og menn geri sér ekki grein fyrir, menn halda að þetta sé eitthvað aukamót, þetta er alveg sama, sama, sama sem hver keppandi þarf að leggja á sig í þessu eins og öðrum íþróttum miðað við þær aðstæður sem hann er við sko. Því að þegar hann er kominn í að keppa við 200 bestu úr öðrum félögum yfir landið þá þurfa menn náttúrulega vera góðir til að komast upp úr því og það er spilað í sex deildum sko. Sem eru að koma á mótin í einstaklingskeppninni sko en við höfum verið nánast frá því við spiluðum okkur úr 6. deild upp í 1. deild með sterkustu liðin, við höfum haldið, við höfum alltaf verið með eitt, tvö og þrjú lið í 1. deild sko og við höfum eignast Íslandsmeistara. Bæði í liðakeppni og einstaklingskeppni. Hængsmót er af svipuðum styrkleika og þar voru við til dæmis með Hængsmótsmeistara 2014, mjög svipað. Kristbjörn var þar og við höfum upplifað það eða, eða að Kristbjörn sem að var byrjandi, byrjaði hjá okkur þegar við byrjuðum og er enn að, að hann varð íþróttamaður Húsavíkur 2001 og 2014. Það þýðir að það er hvergi slakað á, þannig að við höfum, mér finnst býsna í þessu frama, þannig að það er metnaður í starfinu, það er ekki hægt að segja annað.
G: Nú er ég hérna með nokkrar ósanngjarnar spurningar. Það er bara hvað er efst í huga hjá þér eða hvort það komi eitthvað upp í hugann á þér þegar maður spyr að þessu. Skemmtilegt atvik sem hefur átt sér stað í leik. Eitthvað?
E: Það er svo fullt af þeim.
G: Bara nóg já.
E: Það er fullt af þeim. Það til dæmis einu sinni sem dæmi við vorum á Hængsmóti, nei Norðurlandsmóti að, að Ásgrímur var þá tiltölulega ekki búinn að vera lengi með okkur en hann er nú áhrifagjarn en þegar hann vann leik 13-0 sko, ekki að það sé einsdæmi, það var lengi í minnum haft þegar hann uppgötvaði að hann hafi unnið leik 13-0. Þetta voru ótrúleg fagnaðarlæti sem hann lifði lengi að, þetta er svona minnisstætt svona og svo allar ferðirnir, að því að við erum náttúrulega, þetta er ekki, við höfum náttúrulega yfirleitt farið á rútum af því að það er náttúrulega ódýrasta farið og, og nú eiginlega seinni árin alltaf með rútu frá Fjallasýn. Við höfum átt mjög mjög gott samstarf við Rúnar Óskarsson. Hann hefur verið mjög lipur við okkur, bæði, það hefur verið meginregla að formaðurinn hefur keyrt rútuna og hann leigt okkur rútu og á mjög hagstæðum kjörum, að þetta hafa verið langar ferðir eins og þegar það er verið að fara á Íslandsmót vestur á Ísafjörð, það er engin smá keyrsla, suður í Vestmannaeyjar. Þannig að þetta er að fara út og fara með hana um borð og þetta og þetta er löng keyrsla og þetta og suður á Reykjanes og svo náttúrulega Austfirði. Þannig að það eru ótrúlega mörg skemmtilegar uppákomur í ferðunum sem þetta hafa verið og alltaf verið stórslysalaust og fyrri árin, það er að vísu ekki frásögufærandi, þá var Pétur Skarphéðinsson bílstjóri, í mörg ár og hann hafði sérstakt lag á að halda þessum hópi við efnið. Það var mikill gleði og sungið alla leiðina og haft gaman svo þetta eru ógleymanlegar ferðir sko og það sem líka er, svona þegar maður lítur yfir þetta langa tímabil, mjög merkilegt er að fyrstu árin voru ferðirnar náttúrulega erfiðar fyrir okkur fararstjórana því þetta voru, var yfirleitt fólk sem var ekki að ferðast mikið og þurfti mikla aðstoð og þurfti að hugsa um hvert smáatriði sko en þau hafa þroskast svo vel á þessum ferðum að þetta er orðið algjörlega sjálfala í dag og gengur smurt og ekki nokkur vandamál. Þetta er bara svona, eins og þetta á að vera. Þannig að það hafa verið margar uppákomur sem hafa verið skemmtilegar. Það er nú ekki hægt að segja frá því að einu sinni, að því að það er svona spaugilegt en það, við vorum á landsmóti á Egilsstöðum, ég man nú ekki ártalið sko, og það var, vorum náttúrulega að keppa fyrir HSÞ. Þá vorum við með tvö lið og það var reyndar ungmennafélagslandsmót ekki eldri borgara eða, og það var setningarkvöldið, þetta er mér alveg ógleymanlegt. Það var búið að stilla öllum upp í marsinn til að marsera inn á flötinn með, forsetinn náttúrulega í fararbroddi og forsvarsmenn ungmennafélagshreyfingarinnar. Við vorum, við Þingeyingar, fyrir okkar hópi var heiðurs, heiðursgestur sem sagt þessa móts, Óskar Ágústsson sem var íþróttakennari á Laugum og mikill íþróttafrömuður, var náttúrulega háaldraður þegar þetta var. Ég man að við vorum næst á eftir Óskari, okkar lið, voða flott og það var alveg logn og glaðaskólskin á Egilsstöðum og við erum að labba inn á völlinn og þegar við erum að labba inn á þá eru, þá segir Anna María Bjarnadóttir hátt og skýrt eins og henni einni er lagið; „Egill, hvenær er ríkið opnað?“ Og það var náttúrulega, maður ætlaði bara niður úr jörðinni af því að það var nú ekki vani hvorki að við værum með áfengi við hönd í svona ferðum en hún var svona, hún sagði yfirleitt það sem hún hugsaði, eitthvað hafði henni dottið þetta í hug og það var alveg dauðaþögn þegar hún segir þetta. „Egill, hvenær verður ríkið opnað?“ Þannig þetta var svona hátíðleg stund, þetta var alveg ógleymanlegt og náttúrulega allir skelltu upp úr, við þessa athöfn.
G: Passaði ekki alveg inn í ungmennafélagsandann þarna?
E: Þetta var ekki alveg ungmennafélagsandinn og hann var, þetta var svona stund sem þú átt, á að vera kyrrð og alveg og þá sagði hún þetta, dundi yfir mannskapinn. Hvenær opnar ríkið. Þú veist hver Anna María er? Hún er gift honum Kidda, hún er þroskaheft sko, var nýkomin hingað þegar þetta var. Þarna við, hún svona eins og ég segi, hún, það kemur bara það sem henni dettur í hug sko og allt í einu datt henni þetta í hug, það var ekkert tilefni sko, alls ekki, ekki neitt sem kom, maður gat haldið að þetta væri einhver sem að væri algjör regla hjá Bocciadeildinni að vera eitthvað í drykkjumennsku, það var algjörlega bannað í ferðum. Hún sagði þetta. Þetta er nú ekki hafandi eftir.
G: Nei, það verður þeirra að velja hvað verður notað. Minning þín af keppnis- og æfingaaðstöðu félagsins? Byrjið þið ekki beint í íþróttahöllinni?
E: Það er sjálfu sér, þetta er náttúrulega, við höfum eingöngu verið með inni æfingar. Höfum aðeins farið á gervigrasið sem er við íþróttahúsið eftir að hann kom, um vor og haust aðeins, tilbreyting í því en við, við höfum alveg frá upphafi haft gott samstarf við Völsung, eða sko innan Völsungs um tíma og svo hins vegar var okkur úthlutað í litla salnum sem er ágætur síns brúks en þegar þú ert farinn að æfa svona, fólk sem þarf að ná lengra þá er það ekkert, það er engin lofthæð í honum sko, gamla fólkið æfir þar til dæmis og við sótt í gegnum árin stíft á hlutdeild á salnum inni og auðvitað hefur okkur verið úthlutað það en við höfum upplifað það alltof oft, við höfum orðað það við forystumenn Völsungs áður að okkur fannst oft við þá úthlutun að okkur var alltaf svona ýtt til hliðar fyrir öðrum. Sem menn töldu þá eitthvað meira eða hærra skrifaðar í íþróttaheiminum, sem er bara algjör misskilningur en svona undanfarin tvö ár hefur þetta verið í góðum málum. Við höfum haft fasta tíma inn í stóra salnum sem að var oft áður, þá var náttúrulega, þetta lagaðist þegar gervigrasvöllurinn kom, þá varð, þá færðist hluti af æfingunum út sko, þá var ekki sama pressan efra en þetta gerðist of oft að við hreinlega, þó að í fyrstu úthlutun, okkur var úthlutað tími og svo bara allt í einu vorum við dottin út og við urðum að láta okkur nægja að vera í litla salnum og þetta hafði svolítið slæm áhrif á okkur af því að við, okkur tókst ekki að æfa öll þau köst sem við vildum æfa sko en þetta komið í gott lag núna, þetta var svolítið erfitt í nokkur ár, en aðstaðan er góð að öðru leyti, er hægt að taka það sem dæmi að, það er náttúrulega kostnaður við allt sem menn eru að gera og boltar eru dýrir, og eitt bocciasett kostar svona 70-80 þúsund. Ég held að menn geri sér ekki grein fyrir því að þegar þeir sjái nokkra bolta að þetta, þetta er náttúrulega háþróuð vara og, og menn voru að flytja þetta inn í gegnum heildsala og þetta, en við höfum svolítið gert af því þó það sé náttúrulega ekki hægt að segja frá því heldur að þegar við erum á ferðalögum, við höfum verið í sambandi við framleiðanda í Danmörku og, og við höfum keypt beint af honum og flutt jafnvel inn fyrir aðra á kostnaðarverði sko og ég held það minnki þennan kostnað nánast um helming og það hefur allavega einu sinni eða tvisvar sem að formaðurinn hefur verið í sumarfríi í Danmörku og á Norðurlöndunum. Hann hefur keyrt til þennan framleiðanda og sótt nokkur sett og sett í bílinn og komið með ferjunni sko. Svona til að, þannig hefur okkur tekist það og það er sú breyting frá því að deildin var að eiga settin, við þurftum að eiga upp í fimmtán sett til að, boðið upp á þessi mót sem við vorum að gera og við eigum þau sett en þróun hefur verið í því að reglur, alþjóðareglur hafa breyst þannig að keppandinn má nota sín eigin sett og það þýðir náttúrulega að allir eru að eignast sett og við höfum verið í því síðustu árin í að koma þeim settum upp og það eru nánast allir iðkendur í dag komnir með sín eigin sett, þannig að það er í þessum innflutningi með þessum leiðum til þess að lækka kostnaðinn, það tekur.
G: Er það ekki bara jákvæð þróun? Þá geta þeir æft sig, auðveldara að hafa aukaæfingar.
E: Hitt var bara ekki hægt og menn náttúrulega sleppa, eins og ég var að segja, menn voru að sleppa við að borga skatta, menn hafa keypt þetta úti og komið með þetta sem sínar eigur, eru að versla erlendis. Það hefur verið í stærri stíl en eðlilegt er en það hefur sloppið í gegn. Þannig að þetta er nauðsynlegt og við þurfum að gera þetta áfram en svo kemur nýtt fólk þannig að þetta, fyrir fatlaðann einstakling að vera kaupa sér boltasett upp á 70, 80, 90 þúsund, það dálítill biti sko og við höfum verið að reyna greiða þetta niður fyrir þá. Okkur hefur tekist það, með stuðningi Kiwanisklúbbsins hann hefur stundum styrkt þessi kaup hjá okkur. Þannig að þetta er svona í þessu daglega.
G: Hvernig upplifir þú áhrif Íþróttafélagsins á samfélagið hérna á Húsavík?
E: Ertu þá að tala um Völsung í heild sinni eða þetta starf sem við vorum að tala um?
G: Bara bæði.
E: Sko þú, ég er svo gamall í hettunni sko að það eru engin áhrif af því en ég upplifi það og hef þá tiltrú að þetta sé hluti af samfélaginu og einn af mikilvægustu hlekkjum samfélagsins, að það sé öflugt íþróttastarf, ekki síst fyrir æsku svæðisins. Þess vegna er þetta ómetanlegt starf sem eitt íþróttafélag eins og Völsungur er að gegna og ætti að hafa miklu hærri sess í huga almennings en hann kannski gerir. Þetta er ómetanlegt allt saman og ég sé bara þetta sem við höfum verið að dunda við fyrir íþróttir fatlaðra, fyrir 25 árum var þetta, voru komin félög víða um land en hér var, þekktu menn þetta ekki neitt, ef að barn var fatlað eða eitthvað þá datt það út strax þegar það kom í skóla, þá var ekkert hugsað fyrir það á þessum vettvangi. Þetta er ótrúleg upplifun fyrir þessa einstaklinga að hafa þessi tækifæri og taka þátt í þessu og utan við það hvað þetta er frábær hópur þegar hann kemur saman og tala ekki um þegar hann hittir hópa eða fólk sem er við, er við sömu aðstæður allt í kringum landið. Geysileg breyting á þessum 25 árum, það er eiginlega ekki hægt að lýsa því hvað þetta hefur fleygt fram sko, þannig að það, en það hefur að vísu verið miklu algengara í öðrum sveitarfélögum að íþróttastarf fatlaðra hefur þróast í sjálfstæð félög sem, það eru til undantekningar en það er hið algenga. Suður í Reykjavík, það eru sér félög á Akureyri, sér félögt þó þau séu innan íþróttasamtakanna að þá eru þau sér félög. Þetta er svona eina stóra íþróttafélagið ef ég man rétt í kringum landið þar sem það er til deild í aðal íþróttafélagi staðarins sem ég tel vera til bóta.
G: Já er það ekki? Af hverju ætli það sé, það vera, ætli það sé hentug stærð samfélags?
E: Já mér finnst þetta að öllu leyti mjög gott.
G: Já ég hef engar fleiri spurningar.
E: Já, já þetta er líka ágætt eins og ég segi.
G: Lokaorð til Völsunga?
E: Já bara, mín lokaorð til Völsunga eru bara góðar óskir og Völsungur dafni um alla ókomna framtíð eins og hann hefur gert hingað til. Húsvískri æsku og þingeysku samfélagi til mikilla heilla. Svo einfalt mál, eins og ég segi, þú spurðir í upphafi og maður er fæddur sjálfu sér inn í Völsung en ég hef ekki verið mjög virkur að öðru en þessu en ég er líka búinn að eyða mikilli orku í þetta en verið með mjög góðu samstarfsfólki, það hefur verið mikill samhugur í þessum einstaklingum sem hafa staðið fyrir bocciadeildinni, bara gaman að vinna með þeim. Þannig að það hefur enginn skorist undan sem er leitað til en þegar maður var unglingur hérna þá var Völsungur náttúrulega bara eitthvað sem allir voru í og höfðum náttúrulega alltaf gaman af því þegar maður var strákur hérna og sú bylting sem varð í íþróttalífi hérna við það að hingað kæmu menntaðir íþróttakennarar eins og í því varð náttúrulega brautryðjandi Vilhjálmur Pálsson og Védís sko, að hvað þau kenndu unglingum á þessum tíma, bara hvað þau fórnuðu sér. Maður er oft að hugsa um það, manni finnst maður ekki sjá þetta í dag. En þetta var alveg stórkostlegt og það náttúrulega að menn börðust hér til að fá íþróttasal, sem er gamli salurinn í barnaskólanum, sem kom hér 1960 og… 60 og hvað já? ´61 held ég nei.
G: Sextíu slétt, getur það ekki verið?
E: Já, þá var þetta stærsti handboltasalur á Norðurlandi. Manni finnst þetta bara eins og kompa í dag sko. Ég man þegar maður var í handbolta hér áður og fór síðan til Akureyrar í Menntaskóla að þá, fór að æfa þar með íþróttafélagi menntaskólans og Akureyrarliðunum að þá var ekki til þar sambærileg íþróttaaðstaða og íþróttafélögin á Akureyri og íþróttafélag menntaskólans hafði, það var eiginlega hápunkturinn að komast til Húsavíkur að keppa því að hér var skemmtileg aðstaða. Það var ekki fyrr en Rafveita Akureyrar svona fórnaði sér fyrir íþróttafélögin á Akureyri og lét þá hafa til umráða það sem var kallað íþróttaskemman á Akureyri, hún var niðri á eyri sem var svona fyrsta, sæmileg stærð. Þar æfðu menn og spiluðu í mörg mörg ár áður en íþróttahúsin hin komu á Akureyri og á malbiki sko. Þá var bara malbikað gólf eða steypt gólf. Það var þvílíkt ryk að maður, að menn voru bara heilsulausir eftir þetta, hvert mót eða keppni sko. Þá var þetta það besta sem fannst á Norðurlandi sko. Þannig að, í því byrjaði hann að kenna, hann Villi, sem var alveg bylting vil ég meina. Þetta náttúrulega var, hann fórnaði sér. Nei, nei, þetta er ágætt þannig að, eins og ég segi ég man ekki eftir neinu öðru þótt það væri hægt að segja margt um Bocciadeildina, ég veit að þú þarft að koma þessu niður á hálft fjögur A blað eða eitthvað svoleiðis.
G: Það kemur í ljós. Heyrðu ég þakka bara fyrir.