Miðvikurdagurinn 22. júlí 2015
Þekkingarsetrið á Húsavík
Á. er Árný Björnsdóttir
G. er Guðmundur Friðbjarnarson
G: Heyrðu við erum þá komin í gang og fyrsta spurning er hver eru fyrstu kynni þín af Íþróttafélaginu Völsungi? Fyrstu minnningar.
Á: Fyrstu minningar eru bara ég var að æfa sjálf sem krakki. Þá komu fimleikar þegar ég var tíu ára. Guðrún Kristins kom með fimleika til Húsavíkur. Þá fóru náttúrulega allir í fimleika og ég kynntist því svolítið og Guðrún var mjög flott í þjálfuninni. Skipti ekki máli þó við værum 40 í röð. Við biðum bara, vorum svo spennt sko. Það var mjög gaman og ég var í fimleikum alveg þangað til í 9. bekk eða eitthvað. Ég man það ekki. Örugglega 9. bekk og ég æfði sund líka. Byrjaði átta, níu ára þar og þar var hérna Gunnar Rafn að þjálfa, læknir og var með allar dætur sínar hérna í sundi sem voru mjög góðar. Þannig að ég var í þessum tveimur greinum. Þannig að já, var alveg fram eftir aldri, alveg fram yfir fermingu. Ég, það flosnaði yfirleitt allir upp úr fermingu.
G: Já, úr fimleikunum þá?
Á: Já eða bæði fimleikum og sundi. Það var svona yngri, þá vantaði svolítið fyrir þessa eldri þar þá. Þú veist það er miklu meira gert í dag. Þannig að það var bara mjög gaman þarna.
G: En hver hafa verið svona hlutverk þín fyrir Völsung í gegnum tíðina?
Á: Já ég…
G: Þú hefur verið iðkandi og?
Á: Já ég var iðkandi og er náttúrulega iðkandi í blaki núna í dag. Ég gleymdi að segja þér frá því og ég var að þjálfa sund, byrjaði bara, ég man ekki hvað ég var gömul. Ég var ekki orðin tvítug, ég held ég hafi verið nítján, átján. Átján eða nítjan. Ég var búin að eiga barn líka þannig að ég held ég hafi verið nítján. Ég byrjaði að þjálfa sund og fimleika. Það vantaði bara. Það var enginn að sjá um þetta. Sú sem var með þetta var flutt úr bænum og ég ákvað að prófa að taka einn vetur og fór í þetta aðeins og þannig, það, þannig að ég fór bara á Laugarvatn. Ég hafði áhuga á þessu og fann fyrir því, var mikið í sundi og fimleikunum. Þjálfaði bæði og svo, það voru svo fáir iðkendur þannig að maður var ekkert með aðstoðarþjálfara eða eitthvað svoleiðis. Þetta var bara svo fámennt. Svo bara jókst þetta og maður var komin með krakka með sér að þjálfa sem voru að æfa og það var alltaf, eins og þegar ég flutti svo til baka frá Laugarvatni og fór í þetta allt saman þá var bara alveg allir krakkar í 9. og 10. bekk að æfa fimleika sko. Það var mjög gaman og sjá muninn hvað þetta var miðað við þegar ég var.
G: Já það hefur verið svolítil sveifla í iðkendafjölda? Svona eins og í öllu.
Á: Já það hefur verið það, já þannig að, já ég veit ekki hvað ég á að segja. Þú verður bara að grípa fram í ef eitthvað.
G: Ég reyni nú að segja sem minnst. Manstu hvenær og hvernig það kom til þess að þú fórst að starfa og keppa fyrir félagið?
Á: Nei ég man nú ekki af hverju. Að starfa sem þjálfari var bara af því að það vantaði. Ég var svo ung, var ekki með neina menntun þegar ég var átján, nítán ára. Svo var ég alltaf búin að ákveða að fara og vera með þetta og rífa þetta allt upp þegar ég kæmi frá Laugarvatni sko. Nei það var ekkert, það var bara talað við mig. Bæði í sambandi, Gunnar Rafn talaði við mig í sambandi við sundið og Guðrún sambandi fimleikana og það er bara, já ekkert flóknara en það. Eitthvað svoleiðis en svo fór maður bara í blakið og maður er enn að keppa í blaki. Þannig að…
G: Öldungablaki?
Á: Öldungablaki og það er bara fínt.
G: Blússandi uppgangur í því er það ekki?
Á: Jú það er mjög gaman.
G: Mikil þátttaka?
Á: Já við erum fjölmennust, með fjölmennustu liðin.
G: Já. Hvað eru þetta aftur mörg lið?
Á: Við erum með sex lið.
G: Sex lið já.
Á: Og með sjö á næsta ári. Þetta er flott í svona litlu bæjarfélagi.
G: Já heldur betur. Getur þú sagt mér frá einhverjum eftirminnilegum einstaklingum hérna frá tíma þínum með Völsungi? Það er að nógu að taka en það væri gaman að fá…
Á: Já. Ég náttúrulega, þegar ég byrja að þjálfa sundið, bara nítján ára var ég með Sigurveigu Gunnarsdóttur, dóttir Gunnars Rafns læknis og hérna Eyja, Arnhildur Eyja Sölvadóttir og Kristín Pétursdóttir. Þær voru þrjár mjög sterkar bara þegar við fórum að keppa og svo var ég með Ásgerði Ólöfu Ásgeirsdóttur, dóttir Ásgeirs lækn… Böðvars. Hún var mjög góð hérna fyrir nokkrum árum sko bara. Hún er núna tvítug í dag. Í fimleikunum, við fórum aldrei að keppa neitt svona á svona stórum mótum en við fórum og kepptum á sko þrepamótum og það var svona öðruvísi. Þá vorum við ekki með áhöld heldur var þetta bara dýna og trampólín og dans. Þar gekk nú bara mjög vel en það var, við vorum með gott lið sko. Við vorum alltaf í verðlaunasæti þar en það var ekki nein ein þar sem, fannst mér Þóra Kristín Sigurðardóttur, hún var rosalega góð og maður hefði viljað sjá hana bara fara suður að æfa, dóttir Möggu og Sigga og systir hennar líka, Sigrún Lilja, yngri. Og þær eru allar búnar að vera þjálfa, svo tóku þær, á unglingsárunum voru þær að æfa og þjálfa. Það mjög góðar sko. Ég man ekki þegar ég var yngri sko, hver var svo sem, þá vorum við ekkert að keppa mikið nema bara Völsungsmótið okkar sem var einu sinni á ári.
G: Hvernig var..?
Á: Þá vorum við bara að keppa hérna heima. Áhöldum, Guðrún bjó bara til eða við bjuggum til svona æfingar sem átti að fara eftir og við vorum að dæma, ég og Guðrún og einhverjir fleiri, maðurinn hennar. Hérna, Ingólfur. Vorum bara að dæma, bjuggum til æfingar. Það var mjög gaman sko en núna er þetta alltaf þannig, það er bara sýning fyrir foreldra, gera ýmsar æfingar og allir fá verðlaunapening sem auðvitað er miklu betra, að allir fái verðlaunapening. Þannig að þetta var alltaf, svona var þetta þá en já, þá vorum við ekki að fara neitt að keppa fyrir sunnan þegar ég var, ég var að þjálfa fyrra skiptið en annað skiptið þá fórum við að fara suður. Þá var Þóra þar inni og var mjög efnileg. Getur vel verið að ég gleymi einhverju, ég man ekki eftir…
G: Var ekki eitthvað sem hét Skrúfumótið fyrir sunnan?
Á: Jú, það var það sem við fórum að fara á eftir að, þar var Þóra mjög góð sko. Það passar við fórum á Skrúfumótið sko en ég man bara þegar ég var að æfa sjálf þá fórum við einu sinni og kepptum á Landsmóti í Mosfellsbæ, ´91. Það var mjög gaman. Vorum í æfingabúðum í viku á undan. Þá var Guðrún með okkur.
G: Farið í eina heljarinnar ferð.
Á: Já nákvæmlega, hjá Gerplu. Það var mjög skemmtilegt.
G: Þjálfarar sem þú hefur haft?
Á: Með mér?
G: Með þér, þú byrjar svo snemma sjálf að þjálfa að það hafa…
Á: Sko ég, í sundinu hefur Hulda Jónasar verið og núna er Valdís Jósepsdóttir sem var líka mjög góð í sundi og þjálfaði hana og hún er núna að aðstoða systir sína Völu Jósepsdótttir sem tók við af mér með sundið hérna og við erum alltaf með, við erum búnar að vera með krakkasundið, leikskólasundið hérna á vorin. Vorum með það núna í vor og ég er búin að vera síðustu tíu ár í því sko líka. Í fimleikunum, þar var hérna, hérna Guðrún Einarsdóttir og Rebekka Ásgeirsdóttir og þær héldu svo áfram með fimleikana, mér finnst sem það hafi verið ein enn, það hafi verið þrjár. Nú er ég agaleg að muna engin nöfn sko, og þær héldu svo áfram með fimleikana þegar að ég fór suður að læra og svo voru þær enn að þjálfa þegar ég kom til baka. Það var bara mjög fínt og svo þegar ég var, svo bara þegar leið á fimleikana þá voru, Guðrún fór í skóla á Laugarvatn og svo hérna fór, hver var með mér, Þóra Kristín tók, var með mér líka, Sigurðardóttir sem ég nefndi áðan og systir hennar og Huld Gríms hefur verið að þjálfa, og Halldóra. Veistu við þurftum að skipta þessu, það voru orðnir svo margir að við þurftum að skipta þeim, rosa mikið.
G: Já, þarf ekki að vera svona…
Á: Sigga Valdís kom einn vetur inn, man ég, fullorðin kona sem er á svipuðum aldri og ég, það var mjög gaman að fá svona eldra, hún var í fimleikum minnir mig, frá Egilsstöðum, sem er yfir leikskólanum í dag. Hún kom einn vetur inn, þannig að maður er búinn að hafa, svo bara þegar foreldrar voru að horfa stóðu þau bara hjá tækjunum ef að var fámennt.
G: Já, já, einmitt.
Á: Ég ætla að vona að ég sé ekki að gleyma neinni, af þessum stelpum sko.
G: Nei, nei þá lögum við það bara.
Á: Guðrún hlýtur að muna þetta. Hún var alltaf, Guðrún hefur alltaf verið yfir þessu.
G: Bara alveg frá stofnun er það ekki.
Á: Já, jú, jú.
G: Ert þú ekki í stjórn einhverra deilda eða varst það?
Á: Sund, ég er í stjórn sundráðs ennþá sko. Ég sé um æfingabúðir ennþá og svona, þegar verið er að gera eitthvað. Mót, tek þær með mér á mót. Það er bara af því að dóttir mín er að æfa, að hafa eitthvað, reyna halda þessu uppi með því að hjálpa þeim. Þannig að já, ég man ekki hvað ég á að segja meira en þetta.
G: Við getum haldið áfram hérna. Manstu eftir einhverju skemmtilegu atviki sem hefur átt sér stað í keppni?
Á: Skemmtilegu atviki. Þetta var náttúrulega allt gaman. Það er erfitt að velja eitthvað eitt úr. Þær voru bara, það var bara fyndið hvað maður var mikil mamma þeirra, sjálf ég, mjög ung. Þær voru svo stressaðar og maður var með sálfræðina á þeim alveg hægri vinstri, í fimleikunum sko og einmitt í sundi líka. Fengu magahnút þegar þær voru að fara keppa og stressaðar. Ég man að það, var það sem maður man mest eftir. Maður var með sálfræðina á þeim. Allir svo stressaðir að fara keppa. Sérstaklega þegar við fórum eitthvað í burtu. Það var lítið mál hér og svo hérna man ég bara eftir að ég fór á fimleikamót suður og ég keyrði bara sjálf með þær og hérna, það var ekki skemmtilegt en þetta er mjög eftirminnilegt. Þá var hérna Þóra Kristín, fékk botnlangakast og ég var á sjúkrahúsi alla nóttina með hana og ég skildi bara allar hinar stelpurnar eftir hjá einhverju liði frá Reykjavík. Sem sagt bað þær um að passa dömurnar. Þetta var mjög eftirminnilegt. Þannig að ég var alla nóttina bara með hana. Hún var nefnilega veik allan daginn. Svo um kvöldið bara ákvað ég að fara með hana upp á sjúkrahús og svo var hún send í aðgerð um nóttina, nei um morguninn eftir. Foreldrarnir ekki heima, þau voru einhversstaðar í veiðiferð eða einhverju ferðalagi. Það var ekki einu sinni hægt að ná í þau í síma. Þetta var, þetta er mjög eftirminnilegt en þetta fór allt vel og hún fór bara í aðgerð og svo skildum við hana eftir og mamma hennar kom og við fórum heim. Þetta er svona, já, þetta hefur allt gengið mjög vel, þú veist. Maður hefur farið til Álaborgar með sund, það var mjög gaman. Ég fór, það var nú ekkert, þau fóru fjögur, þrjú ár síðan. Það var mjög gaman að fara með stelpur þar að keppa í sundi. Bara ævintýri, vorum í viku. Gaman að geta gert svona.
G: Já ég hef ekki heyrt að sunddeildin hafi farið á það.
Á: Jú, ég fór sjálf. Jú og sunddeildin fór líka tvöþúsund og… hvenær var það? 2007 held ég. Þá fór Helena Ingólfs, sem býr, vinnur hérna, fór hérna fyrir mig. Mér finnst eins og það hafi verið hún eða Ragnheiður Ásbjarnar af því að ég var búin, ég var að eiga barn og var ekkert að fara í burtu. Þannig að ég missti af þeirri ferð. Það, ég held að, Helena allaveganna tók við sunddeildinni fyrir mig, þetta ár sko. Þjálfaði fyrir mig.
G: Eru þetta, voru þetta stórir hópar sem fóru þá?
Á: Nei við máttum bara taka örfáa sko. Ég var með fjórar stelpur, fjórar eða fimm, fjórar. Þetta var mjög gaman sko.
G: Þetta eiginlega tvinnast við næsta punkt hérna. Eftirminnileg keppnisferð.
Á: Já það er Álaborgarleikarnir myndi ég segja með sundinu sko. Það var mjög gaman og einmitt þegar ég er sjálf, er ´91 í Mosfellsbæ, sko þegar Guðrún er með okkur, vorum í æfingabúðum í viku og svo Landsmót. Þá vorum við að keppa í svona hópfimleikum. Það var í fyrsta skipti sem var verið, Guðrún er búin að koma með margt inn, heima sko, áhaldafimleika og hópfimleika og þetta Þrepamót. Það eru þessi Skrúfumót líka, ég held að það heiti Skrúfumótið.
G: Já alveg rétt, ég nefndi þetta. Þetta er skráð sem Skrúfumót í Sögu Húsavíkur sko. Svo minntist ég á þetta við einhvern, ég man það ekki, þá kallaði hún þetta akkúrat eitthvað annað.
Á: Já einmitt, við kölluðum þetta alltaf Þrepamót. Það var, og svo var, ég man þegar við fórum einhvern tímann suður að keppa á Skrúfumótinu eða Þrepamótinu og ég held að flestir hafi fengið verðlaun á þessu móti fyrir sunnan sko. Það var alveg mjög gaman.
G: Já, í hverju voruð þið þá að keppa? Var það þá á trampólíni?
Á: Já þá var það dýna, trampólín og dans og hestur. Hoppa yfir hest og svona. Það var mjög gaman sko, gaman þegar það gengur vel og við sjáum að þetta litla bæjarfélag stendur alveg í hina fyrir sunnan sko og þær alveg vóóó. Trúðu því ekki. Þannig að sjálfstraustið alveg, var miklu meira eftir að fara keppa suður. Þannig að já, þetta var bara mjög gaman og ég á örugglega, ég á aldrei eftir að hætta í þessu. Ég á alltaf eftir að vera með puttana í þessu. Sérstaklega núna eftir nokkur ár, maður var bara orðinn þreyttur. Ég er búin að vera í tíu ár og fulla vinnu og eignast þrjú börn á þessum árum og ég er bara aðeins að hvíla mig, kem ég aftur inn. Þannig að…
G: En minning þín af keppnis- og æfingaaðstöðu félagsins. Hvernig hafa þau mál þróast?
Á: Við, það er, aðstaðan hefur ekki verið góð sko. Ég hef, við erum með sextán metra sundlaug hérna sem er náttúrulega fáránlegt og æfingatíminn þar með skertur. Við þurftum að æfa klukkan sex á morgnana eða þá byrja þannig að, byrja að æfa klukkan níu á kvöldin, hálf níu. Því það lokaði klukkan korter í níu á kvöldin en svo færði ég það til hálf átta og það varð náttúrulega allt vitlaust. Vorum þannig í mörg ár en svo þegar, ég held það séu svona fimm, fjögur ár síðan við gátum byrjað að æfa klukkan fjögur og það var bara ekkert annað í boði fyrir þessa krakka en ég myndi segja það væri mjög léleg aðstaða, í sundinu. Þú veist við förum á Lauga í æfingabúðir, alltaf tvisvar á ári og við höfum verið að fara inn á Akureyri og keppa þar í svona litlu, bara félagsmóti hjá þeim, fáum að vera með. Förum á Dalvík, að keppa þar en þetta er svo mikill munur að synda í 16 metra laug og fara svo og synda í 25 metra laug. Af því að maður er kominn með taktinn með snúningana og svo er bara erfiðara þegar maður þarf að fara lengra eða þú veist.
G: Já venja sig á.
Á: Já venja sig á öðruvísi. Manni finnst maður aldrei komast yfir þó þetta sé bara 25 metrar. En fyrir þessa litlu krakka en við fáum að fara, eða sem sagt, við þurfum alltaf að borga fyrir þessa aðstöðu á Laugum til þess að æfa okkur í 25 metra laug.
G: Og þið farið bara þangað tvisvar á ári.
Á: Já, við förum á haustin og við förum í febrúar, mars einhversstaðar, höfum verið að gera það. Þannig að ég er ekki ánægð með aðstöðuna í sundi. Mér finnst hún alveg skelfileg og bara eins og fyrir, mann hefur alltaf langað til að hafa leikfimi, reyndar Hrefna Regína stendur sig frábærlega með það, að vera inni. Ég hef líka sko ungbarnasundkennslu. Ég hef aldrei getað nýtt mér það. Af því að ég þarf að vera inni. Mig langar svo að byggja yfir þessa og það yrði gerð önnur og bara sjúklingar og allt þetta, fatlaðir, geti farið í laugina, ekki góð aðstaða en fimleikarnir. Við vorum náttúrulega ekki með gott en það lagaðist svo. Svo fór bara fólk, Guðrún sá um þetta alveg, keypti þvílíkt inn og við söfnuðum og þannig, rosa flott áhöld sem þau eiga í dag miðað við hvernig þau voru. Þannig, svo fór ég á Dalvík og sá á fimleikasýning þar í vor og það er nú pínulítið bæjarfélag þau eiga ennþá flottari áhöld en við í dag og ég bara „vó, hvað þetta er fljótt að þróast“ þannig að ég held að við séum vel stödd í fimleikunum, ég held það án þess að ég viti það. Það er svo langt síðan ég hef verið þar. Ég hef ekki þjálfað þar síðan 2007, ég held það.
G: En það hafa aðrar haldið áfram, þetta er ennþá?
Á: Jú, jú, jú, og flott starfsemi þar, vantar bara finnst mér einhvern fullorðinn þarna yfir. Þær standa sig alveg rosa vel þessar stelpur sko og Guðrún er yfir þessu en það vantar svona, mér finnst vanta samt að fullorðinn sé á staðnum. Guðrún sér um litlu krakkana sem er bara frábært að hún sé að gera það og þær eru að þjálfa núna Huld og Halldóra og, og örugglega Sigrún Lilja og þær eru að stand sig vel sko. Það vantar samt eitthvað utan um þetta, ég veit það ekki, fá fullorðinn meira inn í þetta af því Guðrún getur ekki séð yfir allt sko en hún er náttúrulega frábær að hafa komið með fimleikana. Hún er nú fyrsta þar, já.
G: Ertu með einhver svona afrek deildanna á, ofarlega í huga?
Á: Afrek?
G: Já.
Á: Nei, það er engin svona, við slóum ekkert met. Það var ekkert þannig, ekki Íslandsmet eða eitthvað svoleiðis en þau voru ofarlega.
G: Já, þið voruð alltaf ofarlega, í verðlaunasætum þarna á mótum?
Á: Já, já, þannig að, ég man svo sem ekkert eftir. Það var aldrei neinn einn sem skar fram úr, ekki nema Sigurveig Gunnars þegar ég var þarna, hún er bara nokkrum árum yngri en ég sko. Þegar ég var nítján, ég held ég hafi verið nítján að þjálfa og ég meina, ég fékk bara sent spes fyrir hana æfingar. Til þess að hún myndi halda áfram og hún var alveg rosa góð og hún var örugglega í svona afreks, svona að bæta metin. Það kæmi mér ekki á óvart en ég man það ekki almennilega. Pabbi hennar hélt alveg utan um hana þannig að, nei ég man ekki eftir neinni. Okkur fannst þetta bara frekar vera svona hópar sem, ef það voru verð.., ef við vorum að keppa á KR-mótum í Reykjavík til dæmis, sem voru stærstu mótin sem við fórum á, það var aldrei einn sem fékk verðlaun. Þá voru það tveir, þrír þá, þannig að það var bara mjög fínt sko. Sem betur fer bara, þetta var góður andi í hópnum sko.
G: Já það er nú fyrir öllu.
Á: Já.
G: Hvernig sérðu framtíð félagsins fyrir þér?
Á: Í fimleikum bara? Eða báðu?
G: Báðu bara.
Á: Ég held að fimleikarnir eigi eftir að plumma sig ef það kemur einhver sem getur alveg séð um þetta almennilega. Sundið hef ég áhyggjur af, ég miklar áhyggjur af því af því að við höfum ekki sundlaug, almennilega æfingaaðstöðu. Hún var, ég fæ ekki einu sinni alla laugina nema helminginn fyrir eldri krakkana og ég skipti þeim helming í tvennt. Þá erum við með aðra línu þannig að þau, það er mjög þröngt ef þau eru mörg og svo þegar hefur verið, við erum oft með frítt að æfa í september. Þá koma ótrúlega margir að prófa, þá tala allir um „það er ekki hægt að synda hérna, það er svo þröngt“. Þannig að það er mjög erfitt en það gengur vel með litlu krakkana. Það er hægt að, æfingatíminn þar er milli þrjú og fjögur tvisvar í viku, á daginn og ég gat bara verið í því af því að ég var í íþróttakennslu og gat bætt við, verið með það en nú er ég búin að færa mig úr íþróttakennslu í bekkjarkennslu, þannig að núna er ég alltaf upp í skóla. Nú get ég ekkert verið að þjálfa en Vala sér um það, hún náttúrulega er bara í fæðingarorlofi og er ekki að vinna á daginn. Þannig að ég er hrædd um sundið. Ég viðurkenni það alveg, því miður. Það eru ekki margir að æfa þar, það er mjög fátt.
G: En einhverjir.
Á: Já það er enginn.., þær voru þrjár núna í 10. bekk og þær eru hættar og þar fyrir neðan er mín dama sem var að klára 5. bekk.
G: Já okei, það er svona.
Á: Já og þær eru þrjár. Svo er spurning hvað gerist í haust.
G: Einmitt.
Á: Já.
G: En hvernig upplifir þú áhrif íþróttafélagsins á samfélagið hérna á Húsavík?
Á: Bara fínt. Þau, ég veit ekki. Þau eru bara að gera gott sko, forvarna, og það eru alltaf sömu foreldrarnir sem vinna að þessu og eru mjög duglegir og eiga hrós skilið. Það, mér finnst, fótboltinn er mjög sterkur hérna á Húsavík og hérna, ég held, það er rosalega flott haldið utan um það. Ég finn það bara af því að börnin mín hafa verið í því líka, ég finn þar muninn. Muninn á hvað það er haldið vel utan um þar og gert mikið fyrir þau sko og mér finnst alveg mikið hafa breyst síðustu ár hvað krakkar halda áfram að æfa íþróttir út 10. bekk. Mér finnst það mikið hafa breyst, svona, hvað ætli það hafi, það eru örugglega fimm ár síðan maður fór að taka eftir að unglingarnir voru að æfa lengur. Ég segi að Unnar og Áslaug hafa staðið sig frábærlega þar.
G: Já að halda þeim við, eða halda áhuganum réttara sagt.
Á: Já halda áhuga. Ég er alltaf bara með í, en fimleikarnir voru líka, þær voru alveg hóparnir þar alveg upp í 10. bekk líka sko, líka að koma. Svo í sundinu, það er rosa erfitt að halda, það er ekkert fyrir eldri krakkana. Þau vilja ekki fara á mót af því að það, við æfum bara tvisvar í viku sko, með eldri krakkana og þau eru svo langt á eftir þeim fyrir sunnan. Þau vilja ekki fara á mót í Reykjavík. Þetta er svona, af því að við erum ekkert að pressa á þau. Þau fá að velja en við gerum bara alltaf eitthvað bara úr litlu bæjarfélögunum í kring en það er eins annars staðar á þessum litlu stöðum. Það vantar eldri krakka í sundið sko en ég upplifi Völsung bara jákvætt sko, finnst mér. Allavega finnst mér forvörnin hafa verið gríðarlega góð með unglingana að vera æfa, það eru allir í fótbolta eða mér finnst það. Þá haldast krakkarnir og það er svo mikill, góður mórall í hópnum, bekkjunum. Íþróttalega séð sko, það eru yfirleitt flestir í íþróttum sko og mér finnst svo flott hvað þau haldið saman. Bara af því að maður er að kenna þá sér maður þetta sko. Þannig að þar eiga Áslaug og Unnar heiðurinn finnst mér, mér finnst það mjög flott það sem þau hafa verið að gera.
G: Já mikill íþróttaáhugi hérna á Húsavík.
Á: Já það er það.
G: Ég myndi halda það miðað við…
Á: Miðað við bæjarfélag, það er mjög mikið myndi ég segja. Ég veit það vantar í fótboltann, það vantar náttúrulega þegar þú kemur upp í framhaldsskóla, það er enginn, þeir sem vilja ekki fara í meistaradeild, það vantar þarna á milli. Ég hef heyrt foreldra vera tala um það en það vantar líka krakka í það. Það flosnar svo flestir upp úr þarna eftir 10. bekk. Sumir vilja halda áfram en það er ekki nóg til að halda æfingum sko. Það er svona já.
G: Einmitt. Ég er nú kominn hérna yfir alla mína punkta ef þú hefur einhverju skemmtilegu við að bæta, einhver skemmtileg saga, kannski úr öldungablakinu, bara einhversstaðar.
Á: Það er bara gaman að æfa blak. Það eru allir hressir þar.
G: Fórstu bara að æfa blak þá?
Á: Ég reyndar æfði blak þegar ég var unglingur.
G: Já þú sem sagt æfðir fleiri íþróttir?
Á: Já bara það. Þú veist, maður prófaði allt þegar maður var krakki. Ég prófaði skíði, ég prófaði handbolta en ég kemst ekkert í því. Ég prófaði blak og það var eiginlega á unglingsárunum, var í því í 8. og 9. bekk. Það var svona hópur stelpna og við ákváðum að prófa. Þá var hérna Svenni Hreins að þjálfa okkur, það var mjög gaman þannig að já, en ég var bara svo stutt í því. Síðan fer ég á Laugarvatn og fæ alla, fer í blakið þar og svo þegar maður kemur heim fer maður bara í það. Það eru ótrúlega margir sem hafa aldrei æft blak og farið í blak á fullorðinsárum og bara ótrúlegar framfarir, gaman.
G: Maður er bara að bíða eftir því að komast á aldur.
Á: Jú ég myndi segja það. Fólk bíður eftir því, fólk sem er ekki orðið þrítugt.
G: Já.
Á: Já en mér finnst þetta bara vera flott starfsemi hérna. Þannig að ég er mjög ánægð með þetta en mér finnst bara einhvern vanta með Guðrúnu í fimleikana bara. Einhvern svona fullorðinn, ég myndi gera það ef ég hefði tíma. Þannig að já.
G: Jess, ef við höfum engu við þetta að bæta þá ætla ég bara að biðja þig um lokaorð til Völsunga.
Á: Lokaorð til Völsunga. Þú ert agalegur. Ég þakka bara kærlega fyrir mig, sem barn og kennslu bara í framtíðinni. Að ég varð líka íþróttakennari, það er þeim að þakka, Guðrúnu Kristins myndi ég segja. Hún var mín fyrirmynd í íþróttum.
G: Það er flott. Heyrðu þá held ég að þetta sé bara komið hjá okkur.
Á: Já.
G: Þetta er bara flott.